του Κ.Ν.Μ. Καζαμιάκη*

Αφιερώνεται στη Μνήμη της αξέχαστης φίλης, διακεκριμένης και μαχητικής αρχαιολόγου, τ. προέδρου του Συλλόγου Αρχαιολόγων Πέπης Λαζαρίδη.

Τα τελευταία 30 χρόνια, είμαστε μαζί, φίλοι και συνεργάτες, στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ακροπόλεως. Δουλέψαμε μαζί πολλά θέματα και πάντα η συνεργασία ήταν άψογη σε επιστημονικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Η Πέπη είχε ιδιαίτερη συμβολή στο μεγάλο έργο της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Δούλευε μέχρι αργά το βράδυ, δεν ακολουθούσε το συμβατικό ωράριο, ήταν η ιδανική προϊσταμένη, πρόσφερε  πάντα ατέλειωτες ώρες εργασίας με ουσιαστική και βαθειά επιστημονική γνώση  που συνδυάζονταν με διοικητική μαεστρία. Σ’ αυτά τα χρόνια στην Ακρόπολη δεν άφησε στην άκρη το μεγάλο της ενδιαφέρον για την Μακεδονία, την Αμφίπολη, το Γυμνάσιο της Αμφίπολης, που είχε φέρει στο φως ο πατέρας της σπουδαίος αρχαιολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής αποκαταστάσεως του Θεάτρου του Διονύσου, όπου τον είχα προϊστάμενο, ως μέλος εγώ της ομάδας εργασίας. Κατά την διάρκεια της κανονικής της άδειας της εργαζόταν στην Αμφίπολη συνεχίζοντας το έργο του πατέρα της.

Δημοσίευσε τον Εφηβαρχικό Νόμο της Αμφίπολης, φωτίζοντας την αγωγή των εφήβων, τα ήθη, τα αξιώματα και γενικά την κοινωνία και την ιστορία της εποχής καθώς και την προσωπικότητα του Φιλίππου Ε`. 

Ως  μέλος και τ. πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, αγωνίσθηκε με πείσμα και σθένος για τις διεκδικήσεις των αρχαιολόγων,  πάντα με γνώμονα την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Παροιμιώδεις υπήρξαν οι μάχες που έδωσε 20 χρόνια στην Πλάκα, με την αδελφική της φίλη  αρχαιολόγο Ιωάννα- Μαρίνα Γαλάνη –Καζαμιάκη, για τον έλεγχο και τον περιορισμό της επεκτατικής μανίας των καταστηματαρχών και το « άπλωμα» των τραπεζοκαθισμάτων σε αρχαιολογικούς χώρους.

Εντιμότητα, διακριτικότητα, μαχητικότητα, πείσμα αλλά και υπομονή, ήθος, αλτρουισμός, ντομπροσύνη, αμεσότητα, συναδελφοσύνη, ανθρωπιά ήταν κάποια από τα χαρίσματα της.

Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΑΡΠΙΣΤΗΣ

Θυμάμαι:

-Από τις πολλές συνεργασίες μας στην Εφορεία αρχαιοτήτων Ακροπόλεως ξεχωρίζω εκείνη που αφορούσε το σπήλαιο που αποκάλυψε η Πέπη στην οδό Αποστόλου Παύλου, με το υπερμεγέθες ανάγλυφο του Πανός λαξευμένο στο βράχο του σπηλαίου. Είχαν τελειώσει όλα, είχα δώσει στην Πέπη όλα τα σχέδια, αλλά η δημοσίευση δεν πρόλαβε να γίνει γιατί  έσπευσε ο ανελέητος μαυροσκότεινος καβαλάρης που μας κυβερνά.

-Η Πέπη ερχόταν στις ομιλίες μου στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο, στην Αρχιτεκτονική, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στα Εργαστήρια Τέχνης και Πολιτισμού, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς,  στο Πολιτιστικό της Πειραιώς bank, στον ΙΑΝΟ, στην Ελληνική Περιηγητική Λέσχη,.. Πάντα δυο τρεις μέρες πριν είχαμε ψιλή κουβέντα για τα θέματα των ομιλιών και οι διακριτικές της επισημάνσεις ήταν ουσιαστικές και πάντα εύστοχες. Στις εκδρομές ήταν παρούσα. Πάντα έλεγα δυο λόγια στο ακροατήριο για τις ατέλειωτες δράσεις της. Ποτέ, ποτέ δεν καυχήθηκε για το παραμικρό. Καμιά φορά έλεγε δυο λόγια για τους σπουδαίους γονείς της. Κάποτε, σε μια εκδρομή σ` ένα σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο, όπου παλιότερα είχε κάνει ανασκαφές, την παρεκάλεσα να πει δυο λόγια. Η Πέπη μάγεψε τους 50 και πλέον φίλους που ήταν εκεί και έπειτα όλοι ήθελαν να μάθουν κάτι από εκείνη.

-Μετά από μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση που υποβλήθηκα, η Πέπη μου έφερε στο σπίτι ένα αντίγραφο κυκλαδικού ειδωλίου, τον Αυλητή, με τους δύο αυλούς. Γνώριζε την αγάπη μου και την αδυναμία μου στον κυκλαδικό πολιτισμό. Στη διάρκεια της ανάρρωσης το σκιτσάρισα πολλές φορές. Ένα από τα σκίτσα, το είχα αφιερώσει σ` εκείνη. Αν είχαν σωθεί τα χρώματα που είχε ο Αρπιστής Πέπη μου τη ρώτησε η γυναίκα μου, επίσης αρχαιολόγος και αδελφική φίλη της Πέπης, ποια χρώματα θα είχε ο Αρπιστής; Το γαλάζιο του Αιγαίου απάντησε αμέσως η Πέπη.

-Πέπη μου γιατί δεν ξεκουράζεσαι λίγο, γιατί παλεύεις σαν την άγρια θάλασσα για όλα τα θέματα πολιτισμού, αρχαιολογίας, προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και από πάνω τα συνδικαλιστικά των αρχαιολόγων και στην κορωνίδα η Μακεδονία; Κωστή φίλε μου η ομορφιά και η περηφάνια της Μακεδονίας είναι η δική μου άγια αλλά και δυσβάστακτη κληρονομιά.

Η Πέπη ήταν πάντα ήρεμη, όταν όμως θύμωνε, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου είπε σε μια δίκαιη διεκδίκηση στο Κ.Α.Σ… και το εργοστάσιο κοντά στον αρχαιολογικό χώρο δεν έγινε χάρις στην επιμονή αλλά και στην επιστημονική, αρχαιολογική τεκμηρίωση της Πέπης.

*Αρχιτέκτων, Ιστορικός Αρχιτεκτονικής, ιστορικός Τέχνης.

Ακολουθήστε την επίσημη σελίδα μας στο facebook schooltime για να βλέπετε τις σημαντικότερες ειδήσεις στη ροή του schooltime.gr

Ακολουθήστε μας στο facebook