Ελένη Καζαντζή

Της Ελένης Καζαντζή

Ένα ανδρείκελο είμαι και εγώ και νιώθω πανευτυχής. Ζω στο 2019, είμαι στο μεταίχμιο της νεότητάς μου, έχω κάνει σημαντικά βήματα στη ζωή μου, αλλά πάντα κάτι μου λείπει.

Από τότε που ακολουθώ την τύπισσα στο ίνσταγκραμ με τα 5.000 like ημερησίως, δεν κοιμάμαι εύκολα τα βράδια.

Και όταν ξυπνάω, ακόμη νιώθω κουρασμένη. Λες και στον ύπνο μου, εγκλωβισμένη στα όνειρα που ηλέκτριζαν τα σε καταστολή κύτταρα μου προκαλώντας εγκεφαλικές θύελλες, προσπαθούσα μανιωδώς να ξεφύγω από τη μονοτονία της δικής μου ζωής. Να μπω στη δική της. Ήξερα ότι αφού μπορεί αυτή σίγουρα μπορώ και εγώ.

Το πρωί όμως αναθεώρησα. Σαββατιάτικος καφές με την κολλητή στην παραλία. Με κοίταξε ή μπορεί και όχι, μιας και το βλέμμα της πλανιόνταν διατρέχοντας αδιακρίτως τις σελίδες των κοινωνικών δικτύων. Θεωρητικά, συναισθάνονταν όμως την ανησυχία μου καθώς και την απεγνωσμένη ανάγκη μου να ταυτίσω την απλή κοινή ποταπή θα έλεγε κανείς καθημερινότητά μου με αυτήν της κουκλίτσας του ίνσταγκραμ.

Ρε το βρήκα! Λέει. Έλα, δυο τρία μποτοξάκια καμιά ενεσούλα τίποτα δεν είναι. Λεφτά να έχεις. Αυτός είναι ο επόμενος στόχος. Λεφτά, αυτό ήταν.

Και εγώ νόμιζα πως μου λείπει ο έρωτας. Διάβασε τη σκέψη μου και μια βασιλική απορία πήρε τη θέση ενός αμυδρού χαμόγελου στο πρόσωπο της. Έρωτας; Τετριμμένο παλιό και ξεπερασμένο. Αν δεν σου παρέχει τα βασικά, και αυτό σημαίνει ένα «πρόσωπο» για να κάνεις εντύπωση στην κοινωνία, ένα σπίτι χλιδάτο, διακοπές στο Ουαγκαντούγκου ή σε κάποια τροπική παραλία μια φορά το χρόνο έστω, ακριβή ένδυση, υπόδυση και τα σχετικά, τι να τον κάνεις τον έρωτα; Το μειδίαμα έγινε δυνατό γέλιο.

Το αγαπώ το γέλιο της. Μου θυμίζει την ηλικία των 18… Αναστενάζω με ανακούφιση αλλά με συνεφέρνει. Πάλι διάβασε τη σκέψη μου… Τι είσαι μου λέει.. 18;

“Σύνελθε. Αποφάσισε τι θέλεις… Θα γίνεις επιτέλους γυναίκα.;”

Και εννοεί την κούκλα. Να κάνεις κουμάντο τους άλλους να τους δείχνεις τι εστί ανεξαρτησία.

Τι εννοείς της λέω. Δεν είμαι ανεξάρτητη; Δεν μου λείπει κάτι. Σου λείπει λέει η αποδοχή γι’ αυτό θες να κάνεις τη ζωή της.

“Τόσα χρόνια πέρασαν και ακόμα να μάθεις… Να γίνεις λίγο σκύλα αλλά και λίγο γατούλα.”

Δες… και μου δείχνει την κουκλίτσα σε πόζα «δε σας έχω ανάγκη είμαι λίγο απ’ όλα, είμαι τα πάντα, αλλά θέλω και όλα όσα μπορείς να μου προσφέρεις. Και πρέπει να μπορείς ε… Θέλω ανέσεις κυρίως. Πολλές ανέσεις. Το αξίζω άλλωστε».

Η κούκλα της υποκουλτούρας

Ενοχλημένη αποκρίθηκα πως η εικόνα της είναι αντίστοιχη των προσδοκιών της. Δεν έχω τόσο μεγάλα χείλη, στήθος να προτάξω, ούτε τόσο λάγνο βλέμμα για να τα καταφέρω. Άντε ρε βλάκα λέει, όλα τα έχεις αλλά δεν τα εξασκείς. “ Έχω εγώ φίλη, που έχει μια γνωστή που και αυτή και η κολλητή της έκαναν κάτι μικροαλλαγές, ξες… επεμβασούλες, βλεφαριδούλες, ματάκια, μαγουλάκια, χειλάκια και μυτούλες και όλες κουκλίτσες ε…” Ρε βλάκα, της φωνάζω. Σύνελθε.

Ευτυχώς το ξυπνητήρι τράνταξε το όνειρο και τον σε κατάσταση rem εγκέφαλό μου.

Από τότε, άμα με πιάσει βαθύς ύπνος, βλέπω ότι βγαίνω βόλτα στο χωριό μου τη Θεσσαλονίκη, και βλέπω το ίδιο πρόσωπο σε διαφορετικά άτομα, όλα περνάνε ξυστά μου με την ίδια έκφραση, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη του κινητού και με το που με ακουμπάνε ελάχιστα σκοντάφτουν αναπόφευκτα, με αποτέλεσμα να πέσει μια μάσκα που μοιάζει περισσότερο με ένα τεράστιο κομμάτι επιπρόσθετης σάρκας που σκεπάζει όλη την επιφάνεια του προσώπου τους. Σηκώνουν το κεφάλι και απτόητοι συνεχίζουν δανείζοντας μου μια τελευταία αδιάφορη ματιά. Το πρόσωπο τους είναι πάντα ίδιο με πριν.

Πλέον, δεν λυπάμαι που δεν είμαι αυτό που θέλει η κοινωνία μου και όλες οι υπόλοιπες. Λυπάμαι μόνο που χάνω τις αξίες μου γιατί ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε και ξεχάστηκε.

Η Αλίκη εξαφανίστηκε μια για πάντα στη χώρα των θαυμάτων και οι προσδοκίες για τη σωτηρία της ψυχής τσαλακώθηκαν για χάρη της αιώνιας αψεγάδιαστης πλαστικής επιφάνειας.

Η αθωότητα της ύπαρξης βούτηξε στο κενό και δεν αναστήθηκε. Από πάνω της στέκονται και μυξοκλαίνε οι δήμιοι της. Πιθανότατα πολιτικοί αρχηγοί φασιονίστες ινσταγκράμερς. Οι πλαστικοί χειρούργοι από την αντίθετη μεριά σκέφτονται πώς θα συναρμολογήσουν το κρανίο της και θα ενώσουν τα πεταμένα μέλη της επεμβαίνοντας στο αρχικό μοντέλο, που τώρα πια κατέληξε λιχούδιο γεύμα για πεινασμένα αδέσποτα.

Μα πραγματικά, προς τιμήν της σύγχρονης πραγματικότητας, ποια είμαι εγώ να αντισταθώ. Ζήτω η πάσης φύσεως ομοιομορφία. Στις ιδέες, στα λόγια, στα θέλω, στο είναι.

Με μια πρόποση λοιπόν για το νέος έτος, θα πιω εις υγείαν του σύγχρονου κόσμου, θα σουφρώσω τα χείλη μου γιατί το πορτοφόλι μου δε σηκώνει πλαστικές, θα βγάλω καμιά δεκαριά φωτογραφίες στο νάιτκλαμπ γιατί ξέρω να περνάω καλά και πρέπει να το ξέρετε και όλοι οι υπόλοιποι. Θα πιω 5- 10 ποτά και 15 υποβρύχια ταγκάροντας τους φίλους τους γνωστούς και τους άγνωστους που τυχαίνει να βρίσκονται στη γύρω περιοχή. Θα γυρίσω τα χαράματα σπίτι μόνη ή παρέα και θα κλαίω για τα 18 μου χρόνια τότε που είχα ακόμη άποψη, ταυτότητα ίσως και κάποια αγάπη. Ωσάν γνήσια κούκλα της υποκουλτούρας πλέον και εγώ.

Ελένη Καζαντζή*
Φιλόλογος

Ακολουθήστε την επίσημη σελίδα μας στο facebook schooltime για να βλέπετε τις σημαντικότερες ειδήσεις στη ροή του schooltime.gr

Ακολουθήστε μας στο facebook