Της Χρυσούλας Γιαννίκη

Οι ώρες περνούν αργά και βασανιστικά… Ο χτύπος του ρολογιού στον τοίχο με τάραξε για λίγο, γιατί ήταν σχεδόν όμοιος με τον χτύπο της καρδιάς μου. Ο χρόνος κάτι ήθελε να μου πει… να βιαστώ; Να περιμένω; Τι από τα δύο; Σαν ταχύτητα αυτοκινήτου… επιτάχυνση ή επιβράδυνση; Υπομονή ή ανυπομονησία; Τόσο αντίθετα και τόσο ίδια. Χωρίς το ένα δε θα μπορούσε να «γεννηθεί» το άλλο… και να εκτιμήσεις την αξία τους.

Όταν ανυπομονείς για κάτι, σημαίνει ότι βιάζεσαι, ότι έχεις έντονη επιθυμία να γίνει. Όταν, όμως, έχεις υπομονή, το υπομένεις και το προσμένεις καρτερικά και μόλις πραγματοποιηθεί, άπλετη χαρά σε καταβάλλει, καθώς επιτέλους έγινε! Αμφιθυμικά αισθήματα… αλλά ο στόχος ίδιος… κοινός! Ο οποίος μόλις επιτευχθεί, τα προηγούμενα συναισθήματα είναι σαν μην έγιναν ποτέ, διότι γεύεσαι τη χαρά της στιγμής, του απόλυτου ενθουσιασμού, της αίσθησης ότι κάτι κατάφερες κι εσύ, που μπορεί να ήταν τόσο σημαντικό για την πορεία της ζωής σου!

Χρυσούλα Γιαννίκη
Φιλόλογος και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (MEd) του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ακολουθήστε την επίσημη σελίδα μας στο facebook schooltime για να βλέπετε τις σημαντικότερες ειδήσεις στη ροή του schooltime.gr

Ακολουθήστε μας στο facebook