Ο έπαινος είναι μία επιβράβευση που δίνουμε σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο με τον οποίο του δείχνουμε την εκτίμησή μας για κάτι σπουδαίο που μπορεί να έπραξε. Ο έπαινος παίζει υποστηρικτικό ρόλο στην εξέλιξη και ενθάρρυνση της προσπάθειάς μας και βοηθάει την αυτοεκτίμησή μας. Η θετική απόκριση σημαντικών ανθρώπων για εμάς , όπως οι γονείς και τα αδέλφια μας, σε μία επιτυχία μας ωθεί στο να αισθανόμαστε πως αυτή για εκείνους έχει αξία και πως είναι σημαντική.

Ο έπαινος έχει αξία για το παιδί και το βοηθάει στο να αισθάνεται σημαντικό και άξιο. Συχνά, οι γονείς πέφτουν στο λάθος να επαινούν ένα παιδί αποκλειστικά και μόνο σε μία επιτυχία που μπορεί να έχουν. Αυτή η πεποίθηση ωθεί πολλές φορές τα ίδια να πιστεύουν πως δεν αξίζουν την αγάπη και πως πρέπει να παλεύουν για αυτή συνεχώς, όπως και το ότι η αξία τους δεν υπάρχει ήδη μέσα τους και απορρέει αποκλειστικά από την επιτυχία, την εμφάνιση ή τις καλές επιδόσεις στο σχολείο. Το παιδί πρέπει να αισθάνεται πάντοτε αγαπητό και σημαντικό, έχει ανάγκη να νοιώθει πως αυτό που είναι αξίζει αγάπης, αποδοχής και θαυμασμού. Είτε σε επιτυχία, είτε σε αποτυχία, πάντοτε η αξία μας παραμένει σημαντική και αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι να κοιτάζουμε μπροστά και να προσπαθούμε για το καλύτερο. Ένας λόγος που ακόμα οι γονείς αποφεύγουν να επαινούν το παιδί είναι διότι πιστεύουν ότι εκείνο θα επαναπαυθεί στις επιτυχίες του και θα σταματήσει να προσπαθεί. Ο έπαινος θα πρέπει πάντοτε να δίνεται στο παιδί , παράλληλα όμως μπορείς να εμφυσάς μέσα του την πίστη ότι πρέπει πάντοτε να γίνεται καλύτερο. Ο έπαινος μπορεί να δώσει το έναυσμα στο παιδί να θέλει να γίνεται καλύτερο και να λειτουργήσει ευεργετικά για αυτό.

Ένα εξίσου σημαντικό λάθος των γονιών είναι πως συγκρίνουν διαρκώς το ένα τους παιδί με τον αδελφό ή την αδελφή του ή αγαπούν ένα παιδί τους περισσότερο από το άλλο. Μέγα λάθος, διότι το παιδί που το βιώνει αυτό αισθάνεται απόρριψη και προσπαθώντας να κερδίσει την αγάπη και την προσοχή των ίδιων, μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και σε πράξεις βλαβερές για το ίδιο. Ο κάθε άνθρωπος αξίζει για αυτό που είναι και επειδή ακριβώς δε μοιάζει με κανέναν άλλο άνθρωπο.

Όταν ένας γονιός είναι επικριτικός και δεν επιβραβεύει το παιδί του ποτέ, μπορεί να του γεννήσει μέσα του αισθήματα που ίσως του δημιουργήσουν προβλήματα ακόμα και στην ενήλικη ζωή του. Όσο λιγότερη αγάπη και αποδοχή έχει δεχτεί ένας άνθρωπος στην παιδική του ηλικία, τόσο λιγότερο θα αγωνιστεί για την αγάπη που του αξίζει στην ενήλικη ζωή του και θα πιστεύει στον εαυτό του. Ο γονιός ακόμα και αν θέλει να συμβουλεύσει το παιδί του μπορεί να το κάνει με όμορφο τρόπο ,χωρίς να πληγώσει την προσωπικότητά του η οποία πλάθεται ακόμα σε αυτές τις τόσο ευαίσθητες ηλικίες.

Ο έπαινος είναι και αυτός ένας τρόπος για να επιβραβεύεις την προσπάθεια ενός ανθρώπου , είναι απαραίτητος σε ένα λογικό βαθμό και μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά και με την επιθυμία του νέου ανθρώπου να θέλει να προοδεύει.

Μαρία Σκαμπαρδώνη*
Δημοσιογράφος
email:[email protected]

 Αν θέλετε να ενημερώνεστε μέσω facebook για όλες τις νέες δημοσιεύσεις, ακολουθήστε τη σελίδα μας επιλέγοντας τον σύνδεσμο: schooltime