Διαβάζω κάπου εντελώς τυχαία ότι ο Θεόδωρος Ρούσβελτ σε ομιλία του στο Σικάγο το 1899, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Είναι σκληρό να αποτυχαίνεις, αλλά είναι χειρότερο να μην έχεις προσπαθήσει ποτέ να επιτύχεις». Αυτομάτως αποκωδικοποιώ τη φράση, δράττομαι της ευκαιρίας και επιχειρώ μια αυτοκριτική. Αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που απέτυχα, στεναχωρήθηκα πολύ και το έβαλα κάτω. Πότε ήταν η τελευταία φορά που η αποτυχία δεν αποτέλεσε αφορμή για σκληρότερο αγώνα αλλά ανασταλτικό παράγοντα στον τόσο ευάλωτο χαρακτήρα μου. Και να ήμουν η μόνη, θα έλεγα Δόξα τω Θεώ. Ήρθαν στο νου μου γνωστά πρόσωπα του οικογενειακού και φιλικού μου περιβάλλοντος που όχι μόνο απέτυχαν σε κάποια φάση της ζωής τους αλλά παραιτήθηκαν εντελώς. Και επί τόπου κατέληξα πως αυτά τα περιστατικά είναι ξεκάθαρα παραδείγματα προς αποφυγήν.

Στην αβέβαιη αρένα του βίου θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα στοιχείο είναι σίγουρο κι αυτό είναι η αποτυχία. Σε κάποια φάση της ζωής μας, κάπως, κάποτε θα έρθει να μας χτυπήσει την πόρτα. Μπορεί να μας φοβίσει, να μας τρομάξει, να μας καταβάλλει, να μας κατεδαφίσει και μπορεί να γεννήσει χίλια δυο άλλα αρνητικά συναισθήματα. Γιατί όμως να επιτρέψουμε αυτή την εισβολή; Γιατί να μην δούμε την άλλη πλευρά του νομίσματος; Ας μη ξεχνάμε ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πίστευαν πώς κάθε αρνητικό κρύβει πάντα κι ένα θετικό στοιχείο. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την όποια αποτυχία εμφανίζεται στο διάβα μας, ανεξαρτήτως σημασίας και μεγέθους. Εκ πρώτης όψεως, οποιαδήποτε αποτυχία πονάει και απογοητεύει. Όμως, κρύβει μέσα της τον σπόρο της επιτυχίας. Αρκεί να τον σπείρουμε με κατάλληλο τρόπο και σύντομα θα θερίσουμε τους καρπούς του.

Το ζητούμενο είναι μετά από την αποτυχία να προβούμε στις σωστές ενέργειες. Να προχωρήσουμε σε αυτοκριτική, να σταθμίσουμε εκείνους τους παράγοντες που μας κατέβαλλαν και να υψώσουμε ξανά το ανάστημα μας. Πρέπει να πιάσουμε εκ νέου τα όπλα για την μάχη· αυτή είναι η λύση κι όχι η οπισθοχώρηση ή η λιποταξία. Κάτι τέτοιο δεν αρμόζει σε ανθρώπους μαχητές. Αντίθετα, μια αποτυχία τους πεισμώνει και τους κάνει δυνατότερους, Τους εφοδιάζει με καταλληλότερα μέσα και αποδοτικότερες μεθόδους.

«Αποτυχία: η επόμενη επιτυχία»
Γνωρίζω ότι όλα στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολα κι ότι μερικές φορές απέχει πολύ η θεωρία. Όμως τίποτα στη ζωή δεν προσφέρεται απλόχερα και χωρίς κόπο. Θυμηθείτε τον Οδυσσέα και όλες τις αποτυχίες που συνάντησε κατά την επιστροφή στη πατρίδα του: τον αδυσώπητο πόντο με τις τρικυμίες του, τα αλλεπάλληλα ναυάγια και τους χαμένους συντρόφους του. Δεν το έβαλε κάτω· εντελώς μόνος πάλευε με αξιέπαινη ρώμη ώσπου τα κατάφερε. Η Ιθάκη ήταν ο τελικός προορισμός του, το λιμάνι στο οποίο θα άραζε για πάντα. Και είμαι σίγουρη πως μετά από τόσο μόχθο και τόσες περιπέτειες φάνταζε ωραιότερο στα μάτια του.

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…»

Παναγιώτα Κόττα*
Φιλόλογος

© schooltime.gr