«Δεν θα μειωθεί ο αριθμός των μαθητών στα φροντιστήρια, σε πρώτη φάση». Τάδε έφη ο υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου. Εγώ θα έλεγα ούτε σε δεύτερη ούτε σε τρίτη φάση. Και θα συμπλήρωνα, λέγοντας ότι αν κτίζεις ένα (νέο) εκπαιδευτικό σύστημα με στόχο αποκλειστικά να κτυπήσεις τα φροντιστήρια μάλλον απέτυχες εξαρχής. Είναι τόσο πολλά τα προβλήματα της κοινωνίας μας και δη της εκπαιδευτικής ζωής αυτού του τόπου που απορώ πως κάθε νέος υπουργός εστιάζει στα φροντιστήρια.

Βέβαια, δεν αντιλέγω ότι θα μιλούσαμε για μια ιδεατή κοινωνία αν ήταν τέτοιο το εκπαιδευτικό μας σύστημα που οι ανάγκες όλων μας – μαθητών, γονιών, καθηγητών – ικανοποιούνταν μέσω του σχολείου και μόνο. Αν το παιδί επέστρεφε  σπίτι γεμάτο και πάνοπλο να αντιμετωπίσει τις όποιες προκλήσεις, με όπλο μόνο ό,τι πήρε το πρωί από το σχολείο. Αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι κι ούτε πιστεύω πρόκειται ποτέ να είναι, τουλάχιστον στη χώρα μας. Ας μη γελιόμαστε. Στην Ελλάδα ζούμε…

«Και δεν θα αλλάξει σε πρώτη φάση  ο αριθμός των παιδιών που πάνε φροντιστήριο, γιατί ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στο σύστημα». Συνεχίζει ο υπουργός με μεγάλες αλήθειες. Ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στο σύστημα. Άρα λοιπόν πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Μα πριν απ’ αυτό πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Και για να γίνει αυτό μάλλον δεν αρκούν ούτε τρία ούτε τέσσερα ούτε δεκατέσσερα χρόνια. Μάλλον θέλουμε αρκετές γενιές προκειμένου να μπολιάσει στη συνείδηση του Έλληνα κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει μάθει. Και όλοι μας μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία όπου το φροντιστήριο αποτέλεσε τη θεμέλιο λίθο της επιτυχίας των περισσοτέρων μας. Κακά τα ψέματα, έτσι είναι…

Η νοοτροπία, λοιπόν, δεν αλλάζει τόσο εύκολα. Ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης που τα κονδύλια για την εκπαίδευση – και όχι μόνο – έχουν περιοριστεί δραστικά. Σήμερα που οι μισθοί των καθηγητών και όλων  όσων ασκούν κάποιο λειτούργημα ολοένα και «γκρεμίζονται», απαξιώνοντας η ίδια η Πολιτεία το έργο αυτών των ανθρώπων. Και όμως δεν πιστεύω ότι όλοι οι υπόλοιποι απαξιώνουμε τόσο πολύ το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος, όπως αφήνει να νοηθεί με τις δηλώσεις του ο υπουργός. Εμείς που χρόνια τώρα υπηρετούμε την εκπαίδευση από κάποιο άλλο μετερίζι, αυτό της ιδιωτικής εκπαίδευσης, δεν πιστεύω ότι κινούμαστε απαξιωτικά απέναντι στην εκπαίδευση και δη τα πρόσωπα που την υπηρετούν, καθώς μην ξεχνάμε ότι προετοιμάζουμε παιδιά να αξιολογηθούν από αυτούς τους ανθρώπους. Και ούτε βέβαια πιστεύω λειτουργούμε ανταγωνιστικά και υπονομευτικά στο Λύκειο, γιατί αν όντως είχε τεθεί θέμα ανταγωνισμού, όλοι μας γνωρίζουμε ποιος θα ήταν ο τελικός νικητής.

«Περιορισμός του ρόλου της παραπαιδείας», λοιπόν. Όχι πως δε θα ακουγόταν κι αυτό. Πιστεύω πως κάποια στιγμή πρέπει να ψάξουν λίγο σε βάθος τι εστί πραγματικά παραπαιδεία.  Αν το ψάξουν και το πατάξουν πραγματικά οι αρμόδιοι – που δεν βλέπω να υπάρχει και η πρόθεση – τότε ίσως κάτι αλλάξει. Και όσον αφορά το ρόλο μας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της κοινωνικής συνείδησης των μαθητών μας, πιστεύω πως είναι καταλυτικός. Για όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές μάλιστα, καθώς το φροντιστήριο ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επιδείξει ένα τρομερά κοινωνικά πρόσωπο, ανοίγοντας τις πόρτες του σε πολλές ασθενείς κοινωνικά ομάδες.

Και σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν υποκαθιστούμε την εκπαίδευση που παρέχεται στο σχολείο, απλώς τη συμπληρώνουμε. Και μάλλον τη συμπληρώνουμε καλά. Άλλωστε, τα γεγονότα το αποδεικνύουν. Η νοοτροπία θα αλλάξει από τη στιγμή που τα παιδιά και οι γονείς θα πάψουν να κατακλύζουν με ευχαριστήρια  τις εφημερίδες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων,  αποτίοντας έτσι φόρο τιμής σε κάθε φροντιστή που αναλώνει σχεδόν όλη του τη ζωή σε μία αίθουσα, θυσιάζοντας ακόμη και την προσωπική του ζωή, χωρίς καταλήψεις, εκδρομές, αργίες, γιορτές… Τουλάχιστον από αυτούς έχουμε δεχτεί και συνεχίζουμε καθημερινά να δεχόμαστε την αναγνώριση . Από την Πολιτεία; Μάλλον ποτέ…

Άρης Ιωαννίδης*
Φιλόλογος

© schooltime.gr