Νέος υπουργός Παιδείας, λοιπόν. Θα δούμε κάτι νέο ή στο ίδιο έργο θεατές; Προσωπικά πιστεύω το δεύτερο. Δεν έχει να κάνει βέβαια με συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά με καταστάσεις και πολύ περισσότερο με την παγιωμένη αντίληψη και νοοτροπία μας που έχει να κάνει με την εκπαίδευση και όχι μόνο.

Αυτό που έχω να πω είναι ότι κάτι πρέπει να πηγαίνει στραβά στην όλη υπόθεση. Δεν είναι δυνατόν τόσοι και τόσοι να έχουν περάσει από αυτή τη θέση και να μην έχουν καταφέρει να αφήσουν πίσω τους κάτι αξιοσημείωτο. Η κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης μου θυμίζει το «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς». Σε καμία περίπτωση όμως δε δέχομαι ότι δεν υπήρξε ή δεν υπάρχει η βούληση και το όνειρο για κάτι καλύτερο στο χώρο της εκπαίδευσης. Άλλωστε ποιος δε θα ήθελε το όνομά του να μνημονεύεται εσαεί; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τόσες και τόσες εξέχουσες προσωπικότητες που πέρασαν από το υπουργείο στο παρελθόν δεν ήθελαν να βάλουν τα θεμέλια για κάτι καλύτερο στο χώρο της δύσμοιρης εκπαίδευσης. Τι φταίει λοιπόν και πάλι φτου κι απ’ την αρχή; Τόσες αλλαγές επί αλλαγών και τίποτα. Τι γίνεται;

Προσωπικά πιστεύω ότι οι περισσότερες τουλάχιστον αλλαγές ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά κάπως άκαιρες και άσχετες με το πραγματικό πρόβλημα. Μία μόνο αλλαγή πιστεύω θα ήταν αρκετή. Μία αλλαγή στη νοοτροπία όλων μας. Αλλά κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει από τα χαμηλά προς τα υψηλά και όχι το αντίθετο. Από τα πρώτα σχολικά βήματα του παιδιού. Από το νηπιαγωγείο και το δημοτικό κιόλας, αν είναι δυνατόν. Από τόσο χαμηλά. Ας μην κοιτάμε μόνο ψηλά. Αλλού είναι το πρόβλημα. Στις ρίζες να ψάξουμε και να εστιάσουμε. Στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό. Κάθε λίγο και λιγάκι όμως όλοι τους εστίαζαν ψηλά, συνήθως στο Λύκειο. Ίσως εκεί είναι το «ψωμί». Εκεί «πλήττεται» σου λέει ο γονιός, εκεί θα κτυπήσουμε. Να ελαφρύνουμε την τσέπη του και να κερδίσουμε ψήφους. Άρα, όλοι μια ζωή εστιάζουν πού αλλού; Μα στις Πανελλήνιες εξετάσεις, βέβαια. Στον τρόπο εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Φταίνε οι Πανελλήνιες, φταίνε τα βιβλία, φταίνε τα φροντιστήρια, φταίνε, φταίνε… Όλοι και όλα φταίνε, μα κάποιοι πάντα στο απυρόβλητο. Μόνο την τσάντα του μαθητή να ελαφρύνουμε, να γλιτώσει ο έρμος ο γονιός κανένα ευρώ από τα φροντιστήρια και όλα καλά. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα. Το παιδί δυστυχώς έφτασε στο λύκειο αγνοώντας βασικά πράγματα, όπως το να διαβάζει σωστά κι έχοντας αποκτήσει «μάστερ» στην αποστήθιση και σε κάθε άλλο αντιπαιδαγωγικό μέσο. Έμαθε ότι το Πανεπιστήμιο είναι μονόδρομος κι αλίμονο αν δεν πετύχει. Έχει απαξιώσει εντελώς το εκπαιδευτικό σύστημα και μάλιστα κάθε πρόσωπο που σχετίζεται με αυτό.

Μήπως όμως φταίει τελικά το γεγονός ότι αλλιώς προετοιμάζεται το παιδί για τις καταστάσεις που θα συναντήσει κι αλλιώς του βγαίνει η κατάσταση στην πορεία; Βήμα βήμα πρέπει – πιστεύω – να γίνουν οι αλλαγές, σταδιακά, τάξη τάξη. Ας ρωτήσουν ίσως ανθρώπους που πραγματικά γνωρίζουν τα προβλήματα στο χώρο της εκπαίδευσης και του σχολείου. Πιστεύω υπάρχουν πολλοί γύρω μας. Καθηγητές, δάσκαλοι, παιδιά, γονείς.  Άνθρωποι που τα βιώνουν καθημερινά. Και μάλιστα να γίνουν αλλαγές με οποιαδήποτε κόστος οικονομικό και πολιτικό ακόμη αν χρειαστεί.

Το πρόβλημα τελικά δεν είναι πιστεύω πόσες θα είναι οι ώρες των θρησκευτικών, των αρχαίων, των μαθηματικών (βέβαια, και σ’ αυτή την περίπτωση καλό είναι να μην ξεχνάμε τις ρίζες μας πού και πού και να τιμάμε κάποια πράγματα από το παρελθόν, αλλά…). Το πρόβλημα είναι αλλού. Ας κοιτάξουν προς τα εκεί και ίσως βρουν κάποτε μια λύση.

Άρης Ιωαννίδης*
Φιλόλογος

© schooltime.gr