Η επιλογή του ρηματικού προσώπου είναι καθοριστική και συνδέεται άρρηκτα με το σκοπό της σύνταξης και το είδος του κειμένου που διαβάζουμε. Αναλυτικότερα:

α΄ενικό: προσδίδει στο κείμενο προσωπικό, εξομολογητικό τόνο / εκφράζει προσωπικές εκτιμήσεις ( υποκειμενικός χαρακτήρας ) / με τη χρήση του το ύφος του κειμένου αποκτά αμεσότητα, εκφράζεται οικειότητα / οι σκέψεις προβάλλονται εντονότερα κι εναργέστερα στον αναγνώστη.

β΄ενικό: προσδίδει αμεσότητα και οικειότητα στο λόγο / χρησιμεύει για να γίνει ο λόγος πιο πειστικός / προσεγγίζει τον αναγνώστη / το ύφος καθίσταται διαλογικό και ο λόγος αποκτά διδακτικό τόνο και θεατρικό χαρακτήρα.

γ΄ενικό: καθιστά το μήνυμα γενικόλογο / προσδίδει καθολικό κύρος / αποφεύγει την άμεση αναφορά, καθιστώντας το μήνυμα υπαινικτικό / αποστασιοποιεί το συγγραφέα από τη συμμετοχή και τον καθιστά αντικειμενικό παρατηρητή / οι επισημάνσεις του φαίνονται αναμφισβήτητες, γενικώς αποδεκτές. 

α΄πληθυντικό: η χρήση του αποπνέει συλλογικότητα, ενώ ο λόγος αποκτά αμεσότητα / ο συγγραφέας μετέχει ( συμμετοχή στο πρόβλημα – ζήτημα ) / συγγραφέας κι αναγνώστης έχουν κοινή οπτική γωνιά – δημιουργείται μια αίσθηση οικειότητας – αμεσότητα – ανάμεσα στον πομπό και στο δέκτη / απόδοση συλλογικής ευθύνης / τονίζεται η ανάγκη για δραστηριοποίηση των αρμόδιων φορέων. Έτσι, επιχειρεί να τους πείσει για τις αγαθές προθέσεις του και την πίστη του στις αξίες και στις ανάγκες της ομάδας, ενώ υπαινίσσεται ότι και εκείνοι οφείλουν να ασπαστούν τις θέσεις του και να δράσουν σύμφωνα με τις υποδείξεις του.

β΄πληθυντικό: προσδίδει ζωντάνια στο λόγο / συναισθηματική προσέγγιση.

γ΄πληθυντικό: αντικειμενικότητα, κύρος, καθολική ισχύ στα λεγόμενα.

*Από το βιβλίο του Άρη Ιωαννίδη: «Θεωρία στην Έκφραση – Έκθεση»

© schooltime.gr