«Περί ευτυχίας» της Λουκίας Πλυτά «Περί ευτυχίας»

Περί ευτυχίας ο γενικότερος λόγος, απόρροια των όσων όλοι ίσως και με μια δόση μανίας επαναλαμβάνουν προτρέποντας το άτομο ή το σύνολο σε συγκεκριμένες διαδρομές, προσφέρει το δικαίωμα να αναρωτηθείς πώς κάποιος μπορεί να ομιλεί περί ευτυχίας, χωρίς να σκεφτεί να βαδίσει προς το μέρος της. 

Διότι ό,τι κατακτηθεί, αντανακλά, μη έχοντας την ανάγκη του Λόγου μιας και αυτό το ίδιο είναι ο Λόγος.

Σε περίπτωση που ψάχνεις τη διεύθυνση της ευτυχίας, πού αλλού θα στρεφόσουν εκτός από το άνοιγμα της αντίληψης και επέκτασης της ατομικής σου διάνοιας ώστε να αντλήσεις λύσεις και να καταστήσεις δυνατή την κατάκτησή της. Αναλύοντας την έννοια ευτυχία, οδηγούμεθα προς τις έννοιες αρμονία, δημοκρατία, ελευθερία,  ειρήνη, γαλήνη.

Εάν προσπαθήσεις να αντιληφθείς την πραγματικότητα που σε περιστοιχίζει, η ακριβώς επόμενη σκέψη σου θα περιοριζόταν στον προσδιορισμό μιας συγκεκριμένης απάντησης.

Ποιες μπορεί να είναι οι μεταβλητές που θα οδηγήσουν στο ξεκαθάρισμα του περιττού ώστε να οδηγηθείς εκεί ακριβώς, όχι που θέλεις ή νομίζεις ή σου είπαν πως πρέπει να είσαι, αλλά εκεί που οφείλεις προς τον ίδιο σου τον εαυτό να είσαι ; –

Διότι πώς διαφορετικά κάποιος θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος, εκτός αν έβρισκε τη θέση που δικαιωματικά του αρμόζει.

Καθώς η νόηση και η σκέψη είναι οι δικλείδες ασφαλείας προώθησης του ίδιου μας του εαυτού, αυτές οφείλουν να εκφράζονται με απλότητα.

Εάν λοιπόν σκεφτούμε πρακτικά, θα τολμήσουμε να πλησιάσουμε την απλότητα, που ως το μόνο αγαθό προσδιορισμού του απαραίτητου, γίνεται ικανή να αποδώσει τα μέγιστα σε όλες τις καταστάσεις και προεκτάσεις αυτής.

Ζώντας σε έναν Κόσμο όπου οι πράξεις του ενός έχουν αντίκτυπο σε όλους, αποδεικνύεται η αλληλένδετη σχέση μεταξύ των πάντων. Περαστικά δρώμενα, μέσα σε δρώμενα, τα οποία δρομολογούν τα επόμενα δρώμενα, που μέσα τους θα κρατήσουν άλλα, άλλων, άγνωστα δρώμενα, δημιουργούν τις συντεταγμένες της πορείας που θα ακολουθηθεί ως ρεύμα, τάση και αυτοεκδήλωση του υπαρκτού. Πάνω σ’ αυτή τη βάση γίνεται σχεδόν αδύνατον να ανακαλύψεις τον προορισμό σου. Επί της ουσίας η ζωή χρειάζεται απλότητα και αυτή χρειάζεται την ακριβή αντίληψη και επέκταση της ικανότητας να βάζεις τέλος σε ότι απαιτείται.

Ματαιότητα και μακαρισμοί επαναληπτικών καταστάσεων, άνευ τέλους, δρομολογούν τις ζωές μας κατατάσσοντας αυτές – ως κεκτημένο δικαίωμα άλλων – προσφέρουν το δικαίωμα της επιβολής, απόψεων, τάσεων… πάνω στις ράχες μας για το τι είναι εφικτό, κατάλληλο, απαραίτητο… κατά την γνώμη τους να κατασπαταλήσει τον πολύτιμο χρόνο της ζωής μας.

Επανερχόμενοι λοιπόν στην αρχική σκέψη, που ίσως να μοιάζει ανεξερεύνητη ή και ελλιπής ως συλλογισμός, επανατοποθετούμεθα στο εξής ερώτημα – Τι και ποιος γίνεται ικανός να ορίσει το πώς κάποιος οφείλει (προς τον εαυτό του) να ζήσει την ζωή του – εάν ο ίδιος δεν γνωρίζει – πρώτον τα μεγέθη που ορίζουν την ίδια του την ύπαρξη και δεύτερον, ποια η δική του θέση στο σύνολο της δημιουργίας ;

‘Η πως γίνεται να εκφράζεις γνώμη περί ευτυχίας, εάν εσύ πρωτίστως δεν έχεις ανακαλύψει τον τρόπο να εξαλείψεις τις αιχμές από την δική σου ζωή.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν ομιλούν για την ευτυχία, την βιώνουν ενώ παράλληλα αντανακλούν αυτή στο γύρω περιβάλλον.

Ο άνθρωπος ως έλλογο όν διδάσκεται πως αυτός είναι ο λόγος της υπεροχής του σε σχέση με κάθε άλλη μορφή ζωής στη γη. Ουσιαστικά όμως η αντίληψή του – τι ακριβώς νόηση εστί – είναι μικρή και κατ’ επέκταση η αξιοποίηση αυτού του πολύτιμου εργαλείου είναι από μικρή έως ανύπαρκτη.

Χωρίζοντας τις πράξεις σε συνειδητές και ασυνείδητες, γίνεται εφικτό να αντιληφθούμε πως οι σκέψεις είναι είτε συνειδητές, είτε ασυνείδητες.

Καθώς ο νους γεννιέται ώστε να παράγει έργο παραγωγής ιδεών, αυτόματα διαχωρίζουμε την σκέψη από την ιδέα. Διότι η ιδέα είναι το άυλο έμψυχο υλικό που δύναται να προσφέρει ώθηση ώστε να παραχθεί έργο, ενώ οι σκέψεις δεν είναι παρά το μέρος εκείνο που είτε αναμασά ό,τι μέχρι τώρα έχει καταχωρηθεί ως πληροφορία και γνώση στον εγκέφαλο, είτε τις ιδέες και τις σκέψεις άλλων. Η πρώτη απόφαση προς την συνειδητή διανόηση ορίζεται από την απο-ταύτιση των ιδεών και σκέψεων των άλλων, ώστε να μείνει αυτό που είναι δικό μας. Καθώς όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι δέκτης και πομπός, εύκολο γίνεται να αντιληφθούμε μια πραγματικότητα αλληλένδετων συχνοτήτων και κραδασμών που άθελά τους ή ηθελημένα επιβάλλονται στο γενικότερο σύνολο, μεταφέροντας τις δικές τους πληροφορίες. Σ’ ένα σύμπαν κατ’ εξοχή νοητικό, που η βάση  είναι – η πληροφορία –  η ενδελέχεια ανάκτησης, αποκατάστασης, ξεκαθαρίσματος, του ατομικού από το συλλογικό είναι το μεγαλύτερο μυστικό μάθημα όλων.

Απλότητα, αυτοσυγκράτηση, συνειδητή σκέψη, γίνονται ικανές να ωθήσουν την ατομική ζωή σε ανοδική πορεία. Ο τρόπος σκέψης είναι αυτός που ορίζει τα μελλούμενα και η κατάκτηση της ευτυχίας, ορίζεται από τον τρόπο που αξιοποιούμε τις ιδέες και τις σκέψεις μας.

Εάν συνειδητοποιήσεις πως οι σκέψεις, οι ιδέες και η παραγωγή αυτών είναι ατελεύτητες, αυτόματα αντιλαμβάνεσαι, πως τίποτα δεν δύναται να λάβει τέλος, εκτός εάν εσύ το αποδώσεις.

Εφόσον οι σκέψεις δεν συγκρατηθούν, πάντα θα υπάρχει κάτι να αναμασηθεί ή να απαντηθεί, ως προέκταση των αρχικών.

Έτσι ίσως το μόνο που μας μένει όσον αφορά την κατάκτηση της ευτυχίας είναι να εντρυφήσουμε στην νοητική απλότητα, η οποία προσδιορίζει και προσδιορίζεται, ακριβώς από – το τέλος – των σκέψεων και το άνοιγμα προς την διαδρομή της διανόησης, ξεκαθαρίζοντας μέσα μας πως οι σκέψεις από την νόηση απέχουν μακράν ως έννοιες και ουσία.

Το βασικότερο όπλο της απλότητας, ονομάζεται – αναγνωρίζω ξεκάθαρα και ποτέ δεν ξεχνώ τον στόχο μου, ενώ παράλληλα μου επιτρέπω να είμαι πολυδιάστατος όπως η φύση μου ορίζει.