«Κουπόνια στην εκπαίδευση;» του Άρη Ιωαννίδη«Κουπόνια στην εκπαίδευση;»

Η νέα μόδα στο χώρο της εκπαίδευσης έχει όνομα και λέγεται «κουπόνια». Εδώ και χρόνια όλο και περισσότερο ακούγονται.  Τα είχαμε συνηθίσει, βέβαια, κάπως διαφορετικά, εξυπηρετώντας διαφορετικές  ανάγκες της κοινωνίας μας, αλλά να που ίσως θα ήταν η καταλληλότερη  στιγμή να τα δούμε   και στο χώρο της εκπαίδευσης.

Τι είναι ακριβώς τα εκπαιδευτικά κουπόνια ή αλλιώς πιστωτικές κάρτες  (vouchers); Ο γονιός – κηδεμόνας, λοιπόν, θα έχει τη δυνατότητα – σύμφωνα πάντα με τους στόχους του υπουργείου  – να επιλέξει το σχολείο της αρεσκείας του για το παιδί του. Θα προμηθεύεται κουπόνια, που θα αντιστοιχούν στα ετήσια έξοδα του μαθητή για τη φοίτησή του, τα οποία ίσως να  κοστολογούνται γύρω στα 5.000 – 6.000 ευρώ το καθένα. Κατόπιν, θα πληρώνει τα ετήσια δίδακτρα του παιδιού και με αυτόν τον τρόπο θα παρέχει στο σχολείο που επέλεξε τη δυνατότητα συντήρησής του. Ο διευθυντής του συγκεκριμένου σχολείου θα έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα του – ρεύμα, τηλέφωνο, μισθοί καθηγητών… –  μέσω των κουπονιών, που θα αποτελούν τη βασική πηγή εσόδων.

Πρόκειται για μέτρο που εδώ και χρόνια υιοθετήθηκε από αρκετές χώρες, όπως η Ολλανδία, η Αγγλία, η Σουηδία.  Με μεγάλη επιτυχία μάλιστα. Βέβαια, η νοοτροπία αυτών των χωρών, αλλά και οι συνθήκες διαβίωσης κι εκπαίδευσης διαφέρουν από τη δική μας, αλλά οψόμεθα…  Βέβαια, δεν πρέπει να παραλείψουμε την αναφορά στη δημόσια εκπαίδευση των ΗΠΑ – τα λεγόμενα «καταστατικά» σχολεία (charter schools) – που πλήττεται σοβαρά από το εν λόγω εγχείρημα, καθώς η πλειοψηφία των γονιών επιλέγει πλέον την ιδιωτική εκπαίδευση.

Λέτε σε βάθος χρόνου να δούμε κάτι παρόμοιο στη χώρα μας; Προσωπικά αμφιβάλλω, αλλά γιατί όχι;  Βέβαια, από τη στιγμή που το κράτος θα χορηγεί ένα ποσό σε κάθε μαθητή για τη φοίτησή του, με την προοπτική να το διαθέσει στο σχολείο της αρεσκείας του, λογικό είναι η επιλογή του να ρέπει ίσως προς τον ιδιωτικό τομέα. Οι λόγοι μάλλον προφανείς. Απλώς θα κληθεί ο γονιός να καλύψει τη χρηματική διαφορά. Πλέον ο γονιός θα καλείται να κάνει την επιλογή του μέσα από ένα ευρύ φάσμα σχολείων, χωρίς  ιδιαίτερους περιορισμούς, όπως για παράδειγμα γεωγραφικούς. Μια μορφή δηλαδή αξιολόγησης των σχολείων από τον ίδιο το  γονιό.

Με αυτόν τον τρόπο όμως  τα σχολεία  ίσως  μετατραπούν σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, με απώτερο σκοπό την προσέλκυση  παιδιών – μαθητών, αξιοποιώντας  με τον καλύτερο δυνατό  τρόπο όλες τις μεθόδους προσέγγισης νέων μαθητών. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού».  Ίσως, αν ποτέ εφαρμοστεί και στη χώρα μας,  δούμε κάποια σημάδια ανάκαμψης στο χώρο της εκπαίδευσης. Ίσως πάλι όχι.