«Ντικέμπε Μουτόμπο: Το σπίτι μου» του Αλέξανδρου Κουτούβελα«Ντικέμπε Μουτόμπο: Το σπίτι μου»

(Ο Ντικέμπε Μουτόμπο με αφορμή την απόσυρση της φανέλας του απο τους Ατλάντα Χοκς!)

Ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα να δω τη φανέλα μου να υψώνεται σε ένα γήπεδο ΝΒΑ. Φόρεσα την φανέλα αρκετών ομάδων στο ΝΒΑ,αλλά είναι μεγάλη τιμή για ΄μένα να αποσύρουν την φανέλα μου εδώ στην Ατλάντα, ένα μέρος που πλέον αποκαλώ σπίτι μου.

Η λέξη σπίτι μου, δεν είναι κάτι που λέω για ένα μέρος εύκολα…

Όταν ήρθα πρώτη φορά στην Αμερική,ως μαθητής,δεν είχα τίποτα και το πιο σημαντικό ήταν να βρω σπίτι, ακόμα και από το μπάσκετ. Από την πρώτη μέρα που ήρθα, υπήρξαν τόσοι πολλοί άνθρωποι που προσπαθούσαν να με κάνουν να νιώσω σαν το σπίτι μου. Το 2987, όταν προσγειώθηκα στο Dulles Airport, με περιμένανε τρεις άνθρωποι να με υποδεχτούν στα γαλλικά γιατί δεν ήξερα καθόλου αγγλικά, εκείνη την στιγμή ένιωσα σαν να μην είχα χαθεί τελικά στο δάσος. Δεν θα τους ξεχάσω ποτέ, ακόμα κρατάω επαφή με κάποιους.

Ο προπονητής John Thompson,πίστεψε σε εμένα από την αρχή, όταν κανένας δεν ήξερε ποιος ήμουν. Πριν φτάσω στην Georgetown(κολέγιο),οι εφημερίδες έγραφαν “ Ποιος είναι αυτός ο Mutamby ?!” Κανείς δεν μπορούσε να προφέρει το πλήρες όνομα μου:Dikembe Mutombo Mpolondo Mukamba Jean-Jacques Wamutombo. Έτσι ο coach Thompson έδωσε μια συνέντευξη. Κανείς δεν με είχε δει να παίζω, κανείς δεν με είχε δει γενικά και έτσι αποφάσισε να το διασκεδάσει λίγο. Είπε: “έχουμε έναν καινούργιο παίκτη από την Αφρική, είναι 1,78, αλλά πιστέψτε με θα γίνει πάρα πολύ καλός.” Όταν εμφανίστηκα στην πρώτη προπόνηση, όλων τα σαγόνια πέσανε, λες και πιστέψανε ότι έγινα 2,18 μέσα σε μια βδομάδα.

Έκτοτε ο coach Thompson,αποτέλεσε για μένα πρότυπο πατέρα. Μου έμαθε πως να παίξω το παιχνίδι, αλλά και πως να γίνω άντρας. Στο Georgetown, έμαθα να αγαπώ το άθλημα και επίσης με προετοίμασε για την ζωή μετά το μπάσκετ. Ο coach Thompson νοιαζόταν για εμάς πως ήμασταν σαν μαθητές και σαν άνθρωποι. Η φιλοσοφία του ήταν, “Η μπάλα θα σταματήσει να χτυπάει μια μέρα. Μπορείς να γίνεις όσο σπουδαίος θέλεις μέσα στο γήπεδο,αλλά αυτό μια μέρα θα σταματήσει, τότε τι θα κάνεις?! ” Κάτω από τις οδηγίες του coach Thompson, δεν μπορούσε να είσαι μπασκετμπολίστας εάν δεν είσαι μαθητής. Το πήρα το μάθημα μου το πρώτο μου έτος,έχασα μόνο μια μέρα στο πανεπιστήμιο, αλλά ακόμα και μέρα ήταν λάθος. Ξύπνησα με πονόδοντο και αποφάσισα να μην πάω σε κανένα μάθημα και να πάω στο οδοντίατρο, χωρίς όμως να ενημερώσω το γραφείο του προπονητή. Όταν πήγα στην προπόνηση το απόγευμα, υπήρχε ένα χαρτί στα αποδυτήρια, ήταν ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για το Κονγκό με το όνομα μου πάνω. Δεν ήταν ψεύτικο εισιτήριο. Πλέον γελάμε με αυτό, αλλά τότε δεν ήταν καθόλου αστείο γι μένα. Έκλαιγα στα αποδυτήρια και είχα δει ήδη δύο συμπαίκτες μου να τους διώχνουν από την ομάδα για ακαδημαϊκούς λόγους, δεν θα γινόμουν ο τρίτος. Στον coach του άρεσαν τα αστεία, αλλά ήταν σοβαρός στην ουσία. Δεν έχασε ποτέ ξανά ούτε ένα μάθημα. Πλέον η μπάλα έχει σταματήσει να χτυπάει, νιώθω όμως περήφανος για την καινούργια καριέρα που έχω ξεκινήσει μετά το μπάσκετ, με το ίδρυμα μου και ως πρεσβευτής του ΝΒΑ.

Αυτή η Τρίτη(24/11/15), είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα. Νιώθω περήφανος που θεωρούν έναν από τους καλύτερους μπλοκέρ που υπήρξαν στο ΝΒΑ. Δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω μόνος μου, έμαθα τόσα πολλά από σπουδαίους συμπαίκτες και προπονητές. Τον Πάτρικ Γιούινγκ τον νιώθω σαν αδερφό μου πλέον, αλλά όταν ήμουν στο κολέγιο ήταν πολύ σκληρός απέναντι μου. Ήταν ήδη σταρ του ΝΒΑ και ερχόταν τα καλοκαίρια και μας βοηθούσε, μου έδειξε τι χρειαζόταν για να φτάσω στο επόμενο επίπεδο.. Δεν έχω ξαναδεί κανέναν να περνάει τόσες ώρες στο γυμναστήριο όσο ο Πάτρικ. Θυμάστε πόσο πολύ ίδρωνε ο Πάτρικ στους αγώνες?!! Ίδρωνε το διπλάσιο στις προπονήσεις. Πάντα ίδρωνε. Επειδή δούλευε τόσο πολύ, είτε ήταν αγώνας, είτε ήταν προπόνηση ήταν το ίδιο γι αυτόν. Τα καλοκαίρια ερχόταν και μας ξυπνούσε για προπόνηση πολύ νωρίς το πρωί, εμείς ήμασταν φοιτητές, έτσι σιχαινόμασταν τα πρωινά ξυπνήματα του. Αν αργούσαμε μας έβαζε τις φωνές και μας έλεγε διάφορα ονόματα που ούτε καν μπορώ να επαναλάβω. Μας έκανε να δουλεύουμε 7 μέρες την βδομάδα. Όλο το πρωί ήταν στο γυμναστήριο, μετά έτρωγε μεσημεριανό και το απόγευμα μας έκανε να ξαναπάμε για προπόνηση μπάσκετ. Κάναμε 6 με 7 ώρες προπόνηση την ημέρα. Σκέφτομαι τον παλιό μου εαυτό και αναρωτιέμαι πως τα κατάφερα και τα πέρασα όλα αυτά. Πως μπορούσες όμως να πεις όχι σε έναν παίκτη που ήταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα και ήταν ένας από τους καλύτερους σέντερ του ΝΒΑ. Συνέχισα να πιέζω τον εαυτό μου, γιατί ήθελα να γίνω σαν και αυτόν. Πλέον χαίρομαι για όλα αυτά που έκανα τότε.

Άλλος ένας παίκτης που ήταν πρότυπο για μένα ήταν ο Αλόνζο Μούρνιγκ. Εκείνη την εποχή ήταν από τους καλύτερους σέντερ στο κολεγιακό και εγώ, ήμουν καινούργιος, αλλά και πάλι μου φερόταν με σεβασμό. Ο “Ζό” με πίεζε στα όρια μου σε κάθε προπόνηση. Θυμάμαι τον coach, να τον πιάνει στην άκρη και να του λέει να, να με κυνηγάει συνέχεια! Έτσι γίναμε και οι δύο πιο καλοί. Τώρα είμαστε και οι δύο στο Ηαll of Fame, κάτι που ήταν αδιανόητο να το σκεφτούμε τότε.

Ο Χακίμ Ολάζογουόν, ήταν πρότυπο για μένα πριν καν το συναντήσω. Το ότι διάβαζα στις εφημερίδες για έναν σέντερ που κυριαρχούσε στο ΝΒΑ, από την Αφρική που έκανε το ίδιο ταξίδι με εμένα, αποτέλεσε έμπνευση για μένα. Άνοιξε την πόρτα για πολλούς ξένους παίκτες. Ο Χακίμ έλεγε: “Δεν έχει σημασία από που είσαι, αλλά που θέλεις να φτάσεις αύριο”, έτσι και εγώ έλεγα στον εαυτό μου, γιατί όχι και εγώ, γιατί να μην τα καταφέρω και εγώ… Τα περισσότερα για την άμυνα τα έμαθα από τον Χακίμ. Όλοι ξέρουν για τις ικανότητες του στην επίθεση,αλλά τα καοψίματα του ήταν το πιο εντυπωσιακό για μένα. Αν υπάρχει τέχνη στο μπλόκ, τότε την κατείχε σίγουρα. Μου δίδαξε ότι το μπλόκ δεν είναι θέμα ύψους ή άλματος, αλλά θέμα συνχρονισμού. Δεν ήταν ούτε 2,18, ούτε 2,20, αλλά έκοβε σουτ που μόνο αυτός μπορούσε. Το προηγούμενο καλοκαίρι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, όταν έπαιξα μαζί με τον Χακίμ στον φιλανθρωπικό αγώνα του ΝΒΑ στην Αφρική.

Ο Στίβ Σμίθ, ήταν ένας από τους καλύτερους συμπαίκτες που είχα ποτέ και παραμένει ένας από τους καλύτερους μου φίλους. Υποστηρίξαμε ο ένας τον άλλο από την πρώτη μέρα,γίναμε ντραφτ την ίδια μέρα, εγώ στο νούμερο 4 και αυτός στο 5. Παντρευτήκαμε την ίδια μέρα και πήγαμε στο ίδιο μέρος μήνα του μέλιτος. Μένουμε στον ίδιο δρόμο στην Ατλάντα και τα παιδιά μας κάνουνε παρέα. Είναι πραγματικά , σαν αδερφός για μένα.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον θρύλο Λένι Γουίλκενς. Ο Λένι ήταν φίλος , συμπαίκτης, προπονητής και πατέρας, όλα σε ένα. Γι αυτό άλλωστε τόσοι παίκτες έπαιξαν γι αυτόν τόσα χρόνια. Με βοήθησε να γίνω καλύτερος και να έχω μεγαλύτερη καριέρα.

Όπου και εάν πηγαίνω, άνθρωποι που κουνάνε το δάχτυλο τους. Τους κουνάω και εγώ το δάχτυλο μου. Όταν το βλέπω να μου το κάνουν αυτό νιώθω σαν να με ζητωκραυγάζουν. “ ΌΧΙ,ΌΧΙ,ΌΧΙ”, μου κουνάνε τα δάχτυλο τους, μετά τους κουνάω και εγώ πίσω, “ΌΧΙ,ΌΧΙ,ΌΧΙ”, το λατρεύω. Κάθε φορά που έκανα μπλόκ σε κάποιον, του κουνούσα το δάχτυλο μου, μετά. Δεν είχα κάτι προσωπικό με κανέναν. Στην αρχή το έκανα για να με θυμόνται, ήθελα όλοι να ξέρουν ποιος κάνει κουμάντο στην ρακέτα. Ήθελα να ξέρουν ότι κάθε φορά που εμφανίζομαι, ότι κανείς δεν θα περάσει. ΌΧΙ,ΌΧΙ,ΌΧΙ, την τρίτη θέλω να ακούσω αυτές τις τρεις λέξεις και θα χαμογελάω μέχρι τα αυτιά. Νιώθω ιδιαίτερη τιμή που θα είμαι το τέταρτο “γεράκι”, που θα του αποσύρουν την φανέλα. Ευχαριστώ για την υποστήριξη που δέχτηκα από τους Ατλάντα Χόκς και ιδιαίτερα από τους Στάν Κάστεν και Πίτερ Μπάμπκοκ όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους οπαδούς μου με έκαναν να νιώσω σαν το σπίτι, όπου και εάν έπαιζα, όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό είναι το σπίτι μου, εδώ στην Ατλάντα. Το ΝΒΑ είναι το σπίτι μου. Δεν πάω πουθενά, θα συνεχίσω το έργο μου σαν πρεσβευτής του ΝΒΑ.

Άμα με δείτε στον δρόμο, ελπίζω να με χαιρετίσετε..,

ξέρετε πολύ καλά τι θα κάνετε…