«Μαμά, δε χρειάζομαι έναν ρομαντικό έρωτα για να νιώσω πλήρης. Είμαι αρκετή» της Ελένης Καζαντζή«Μαμά, δε χρειάζομαι έναν ρομαντικό έρωτα για να νιώσω πλήρης. Είμαι αρκετή.»

Μαμά,

Όλοι στην τάξη μου, γράφουν συνεχώς για τον έρωτα. Για το να αγαπάς και να σταματάς να το κάνεις. Για τον επιθυμητό και τον ανεπιθύμητο έρωτα. Και η ιστορία πάει λέγοντας.

Μου θυμίζουν παιδιά που φαίνεται να έχουν μια δυσκολία στην κατανόηση διαφορετικών πτυχών αυτού του σύνθετου κόσμου.

Εντάξει, δε σημαίνει ότι δε μπορούν να εκτιμήσουν κάποιο άλλο κομμάτι αυτού του σύμπαντος. Αλλά δεν υπάρχει κάτι που να τους προκαλεί το ίδιο ενδιαφέρον.

 

Γιατί αντιδρούν λες και καταλαβαίνουν τον έρωτα?

Δεν κατανοούν ότι ο ίδιος ο έρωτας φοβάται να γίνει κατανοητός?

Προσπαθούν να μου επιβάλλουν τις παρανοήσεις τους, ενημερώνοντας με πως η αγάπη είναι το ισχυρότερο πράγμα στον κόσμο. Πώς είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα. Πως η αγάπη είναι αυτό που γεμίζει το κενό του καθενός.

 

Μαμά, τώρα κατασκευάζουν τα παραμύθια τους ενώ εγώ κατασκευάζω ιστορίες για πόλεμο και επανάσταση.

Γράφουν για τον πρίγκιπα με την αστραφτερή πανοπλία και τη μία μοναδική τους αγάπη.

Γράφω για το πόσο συναρπαστική είναι η ιδέα περί ύπαρξης διαφορετικών όψεων της μετά θάνατον ζωής.

 

 Μαμά, δεν καταλαβαίνω την εμμονή τους με την αγάπη και τον έρωτα.

Αρχίζω να αμφισβητώ τους στόχους που έχουν θέσει στη ζωή τους.

Είναι απλά να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια?

Μεγαλώσαμε σε τέτοιες κοινωνίες που σου υποβάλλουν να σκέφτεσαι την αγάπη σαν τεράστια αναγκαιότητα?

Μεγαλώνουμε φτιάχνοντας την εικόνα του ατόμου με το οποίο θα θέλαμε να καταλήξουμε.

Φανταζόμαστε πόσα παιδιά θα κάνουμε

Πώς θα γεράσουμε μαζί,

Πως θα έχουμε κάποιον μοναδικό στον οποίο τελικά να ανήκουμε.

 

Μα μαμά,

Αν ανήκω στον εαυτό μου?

Αν δεν ονειρεύομαι να βρω κάποιον που να καλύπτει το κενό μου?

Αν μου αρέσει αυτή η αίσθηση του κενού?

Όχι απαραίτητα ότι το απολαμβάνω, αλλά αν επιθυμώ την αναζήτηση πλήρωσης του εαυτού μου με γνώσεις, ικανοποιώντας την περιέργεια μου, με ελευθερία, πάθος, ειρήνη και χάος.

 

Αντί να φαντασιώνομαι γάμους και νυφικά,

Αν φαντάζομαι πως θα χτίσω την καριέρα μου?

Να εκδώσω ένα μικρό βιβλίο,

Να έχω κατοικίδια, ένα σκύλο και μια γάτα, ίσως και καμιά σαύρα..

Να σχεδιάσω το δικό μου στούντιο τέχνης,

Να εξερευνήσω τον κόσμο όσο περισσότερο γίνεται.

 

Μαμά, γιατί θεωρούμαι τόσο διαφορετική από τους ανθρώπους που στοχεύουν στον έρωτα?

Γιατί γίνομαι περίγελος επειδή δε με νοιάζει να μάθω πώς αγαπάνε?

Γιατί με κοιτάνε περίεργα όταν λέω ότι δε με απασχολεί καθόλου να είμαι με κάποιον?

Ακόμη και όταν δίνω εξηγήσεις, ισχυριζόμενη ότι «δε θα με πείραζε να κατέληγα μόνη αν δεν έβρισκα κάποιον με τον οποίο θα αισθάνομαι άνετα».

Όχι, ακόμη και τότε θεωρούμαι περίεργη.

 

Μαμά, γιατί νιώθω σαν να με τρυπάνε μαχαίρια, όταν μου λένε ότι πρέπει να αλλάξω την οπτική μου.

Όταν μου λένε ότι δεν είναι καλό να μην εξαρτάσαι από κανέναν.

Όταν μου λένε ότι δε θα έπρεπε να είμαι απότομη με τα αγόρια που με φλερτάρουν. Όταν μου λένε ότι δεν πρέπει να θεωρώ την κάθε αδιάφορη κουβεντούλα, γελοία.

Όταν μου λένε ότι πρέπει να βάλω στην άκρη τη λογική και να ακολουθήσω την καρδιά μου.

 

Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που ονομάζουν «καρδιά» δεν αισθάνεται πραγματικά.

Ξέρουν άραγε, ότι τα συναισθήματα στην πραγματικότητα είναι απόρροιες του εγκεφάλου?

Τι κι αν πιστεύω ότι τα συναισθήματα με κάνουν να αντιδρώ παράλογα?

Τι κι αν δεν αντιδρώ παρορμητικά?

Τι κι αν δε μου αρέσει να εκφράζομαι λεκτικά?

Τι κι αν αναστέλλω τα συναισθήματά μου?

Γιατί υποθέτεις ότι δεν έχω κανένα συναίσθημα, όταν δε σου φωνάζω την ώρα που διαφωνούμε έντονα?

Όταν δε σε αφήνω να με φιλήσεις,

Όταν δεν εκφράζω υπερβολική ευτυχία,

Όταν αρνούμαι να σου μιλήσω για όσο διάστημα είμαι θυμωμένη ή λυπημένη.

Ε?

Ίσως είμαι όπως είμαι γιατί έχω καταναλωθεί από το άγχος, τη λύπη, την ευτυχία, το φόβο, το θάρρος.

Ίσως είμαι μια τεράστια δέσμη συναισθημάτων.

 

«Αλλά αν είσαι τόσο συναισθηματικό άτομο θα έπρεπε να αναζητάς τον έρωτα και την αγάπη».

Ναι, αυτό μου λένε μαμά.

 

Έτσι τους είπα ότι φοβάμαι τον έρωτα.

Και ότι φοβάμαι τη δέσμευση.

Και φοβάμαι να χάσω τον ανεξάρτητο εαυτό μου και να μετουσιωθώ σε κάποια που δε μπορεί να συνεχίσει να ζει αν δε βρίσκεται πλάι στον έρωτά της.

Τους είπα ότι δε μου αρέσει να φαντάζομαι κάποιον να «με ολοκληρώνει».

Τους είπα ότι είμαι ήδη ολόκληρη.

Τους είπα ότι δεν είμαι.

Τους είπα το κλισέ «επιλέγω να αγαπώ τον εαυτό μου», εξηγώντας πως στο μυαλό μου όλα εν τέλει μπαίνουν στη θέση τους αν το κάνεις.

Αλλά γέλασαν και απέστρεψαν το βλέμμα τους.

 

Έτσι μαμά,

Συνεχίζουν να γράφουν για την αγάπη στην τάξη.

Και συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να την καταλαβαίνουν.

Συνεχίζουν να μου δίνουν περίεργα βιβλία και να επιμένουν να αλλάξω.

 

Και όλο αναρωτιέμαι σχετικά με την πραγματικότητα ότι η αγάπη είναι μια έννοια που δημιούργησε ο άνθρωπος.

Και αν δεν είχαν δει ποτέ πως απεικονίζεται ή δεν είχαν ακούσει με τι μοιάζει και πως είναι?

Τότε «η αγάπη» το πιο αναγκαίο συστατικό της ζωής όπως τη χαρακτηρίζουν, δε θα υπήρχε καν.

Το παραπάνω κείμενο είναι μετάφραση του αρχικού κειμένου με τίτλο Dear mommy, I don’t need romantic love to feel whole. I am enough, της Sumer Ziady.Ελπίζω οι αναγνώστες να το απολαύσουν όσο εγώ καθώς το διάβαζα και ακόμη περισσότερο ενώ το μετέφραζα.

Θεωρώ σωστό, εφόσον ανέλαβα το παραπάνω έργο να διευκρινίσω ότι στην προσπάθεια μου να μεταφράσω ( μη όντας ειδήμων)  τη λέξη love χρησιμοποιώ για ευνόητους λόγους και την λέξη αγάπη και την λέξη έρωτας. Στην ελληνική γλώσσα δεν αποδίδεται απόλυτη ερμηνεία στην κάθε μια από τις δύο λέξεις λόγω δυσκολίας κατάληξης σε μία αμιγή ετυμολογική τους προέλευση.

Ακόμη και διαφορετικό νόημα αν αποδώσουμε στην κάθε μία η αγγλική λέξη θεωρώ ότι εμπεριέχει και τις δύο. Καταλήγω στο ότι διαβάζοντας το κείμενο, ο καθένας μπορεί να αποδώσει στις παραπάνω λέξεις τη σημασία που θεωρεί ότι ταιριάζει καλύτερα.

Η Sumer Ziady, αντιτάσσεται στην ερμηνεία που έχει πάρει η λέξη αγάπη, ως αποτέλεσμα κοινωνικών θεσμών πεποιθήσεων και κατ’ επέκταση απαιτήσεων, θέτοντας τη δική της οπτική με έναν μοναδικό λογοτεχνικό-ποιητικό τρόπο.