«Παίξτε άφοβα... Γράμμα στη μικρή μου λίγο πριν μεγαλώσει» της Ελένης Καζαντζή«Παίξτε άφοβα… Γράμμα στη μικρή μου λίγο πριν μεγαλώσει»

Και λέω μικρή μου και σκέφτομαι αδερφή μου αλλά με αιχμαλωτίζει αυτό το μικρή. Με κάνει να σε φέρνω πιο κοντά μου όταν εν απουσία σου σε αναφέρω σε τρίτους. Είναι πιο οικείο και πιο ασφαλές να σε αποκαλώ έτσι, γιατί σε κλείνω αμέσως, σε κρατάω στην αγκαλιά που φτιάχνω στη σκέψη μου και δε σε αφήνω να φύγεις.

Φοβάμαι ότι θα μεγαλώσεις ενώ είσαι ήδη ολόκληρη γυναίκα. Σου ζητάω πρώτη συγγνώμη γιατί μόνο εγώ μπορώ να σε πληγώσω. Εσύ είσαι παιδί ακόμα και τα παιδιά δεν ανοίγουν πληγές δεξιά και αριστερά. Θέλω να μπορώ να σου υποσχεθώ ότι δε θα σου αρνηθώ τίποτα ποτέ ξανά γιατί αξίζεις όλη μου την αγάπη.

Εύχομαι τώρα να θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια τα λόγια που μου έγραψες όταν έφτιαξες εκείνο το κολάζ με τις φωτογραφίες μας, από την παιδική μας ηλικία μέχρι την πιο ώριμη. Και στο κέντρο αφιέρωσες περίτεχνες αλλά τόσο αληθινά δικές σου φράσεις. Μα πια ωριμότητα. Εσύ είσαι ακόμα παιδί.

Ανοίγω εκείνο το μικρό κουτάκι, με το υπέρογκο αφηρημένο του περιεχόμενο, τη μνήμη, για να βιώσω ξανά το ίδιο συναίσθημα και την ίδια έκπληξη που μου προκάλεσε το μικρό σου δώρο. Και λέω μικρό γιατί το μεγάλο μου είσαι εσύ. Θυμάμαι αυτόματα χαμόγελο και μετά δάκρυα. Δάκρυα και χαμόγελο. Να γεμίζει όλο το είναι και να πλημμυρίζει.

Μου αρέσει που όταν μου λείπεις μπορώ να σκεφτώ μόνο το χαμόγελό μας να συνοδεύεται από ξεκαρδιστικά γέλια για κάτι που σκεφτήκαμε και είπαμε αυθόρμητα, ίσως και ταυτόχρονα. Συμβαίνει αρκετά συχνά και για μένα μετράει όσο τίποτα άλλο. Συγκαταλέγεται στις λίγες πραγματικά αληθινές στιγμές της καθημερινότητας μου και σε ευχαριστώ γι’ αυτό. Ξέρεις αυτό το χαμόγελό μας που ξεκινάει από τα μάτια, γίνεται γέλιο στο στόμα, και κάνει τα μάτια να δακρύζουν είναι το καταπραϋντικό μου. Η θεραπεία μου για κάθε αγχογόνα σκέψη της καθημερινότητας.

Εδώ, οι μεγάλοι μου λένε, μη γελάς δυνατά γιατί θα σε ακούσει ο υπόλοιπος κόσμος τριγύρω. Αν κάτι δεν πρέπει να συγκρατεί ο άνθρωπος κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το αληθινό γέλιο, αυτό που βγαίνει από το αγνό κομμάτι της ψυχής. Το γέλιο μετά δακρύων. Τους αγαπώ αυτούς που γελάνε έτσι. Έτσι έχω μάθει. Έτσι έχεις μάθει εσύ από εμένα και εγώ από εσένα. Το γέλιο που σε κάνει καινούριο, μικρό παιδί. Είδες στον κόσμο των μεγάλων, το απαγορεύουν.

Επίτρεψέ μου να το ονομάσω, με κάθε σεβασμό για τον κόσμο των ώριμων, ανισσόροπη σοβαρότητα. Εδώ, επιτρέπουν τη βωμολοχία, τη λογοκρισία, την ψεύτικη, ζητιάνα προσοχή που απαιτεί η εγωπαθής επιδειξιμανία, την περιαυτολογία και γενικώς την πάσης φύσεως κακοφωνία τους.

Εγώ σου λέω και σου επαναλαμβάνω μέχρι να μη μεγαλώσεις, θέλω να μείνω στο δικό σου κόσμο. Εγώ και συ. Σε ένα δικό μας παιδότοπο για μεγάλους, και άσε όλους αυτούς τους δήθεν απ’ έξω. Κι όταν βρεις κάποιον να γελάει όπως εμείς μαζί, το ίδιο παιδικά και ασόβαρα, φώναξε τον για παρέα.

Να σου ζητήσω και μια χάρη όμως. Όταν είσαι μαζί μου και είμαστε ασφαλείς έτσι να μου υπενθυμίζεις το παιδί που πρέπει να γίνομαι. Να με επιπλήττεις όταν προσπαθώ να σε φέρω στα μέτρα των μεγάλων και ώριμων. Δε θέλω να ζητώ να μπεις στο καλούπι που ορίζει η ηλικία σου. Δε θέλω οι δυο μας να έχουμε ηλικία. Α! Και άμα σου βάζω ταμπέλες και σε κακοχαρακτηρίζω για τα στραβά σου, να μου θυμίζεις ότι τα μικρά δεν κακολογούν, ούτε διατυμπανίζουν τα λάθη σου αποσιωπώντας τα σωστά.

Να μου λες να σε δέχομαι γι’ αυτό που είσαι και υπόσχομαι να το κάνω. Θα ξεκινήσω από τα πιο απλά. Δε θα σου ζητήσω να αλλάξεις, αλλά θα αλλάξω εγώ την τάση μου να περιμένω άγνωστα προς τη φύση σου πράγματα.

Να, δεν έχει καιρό που σου ζήτησα επιτακτικά (αφού ξεχνιέσαι συχνά), να αποθηκεύσεις τον αριθμό της δουλειάς για να με καλείς όταν θες, και σου φάνηκε τέτοιο μακρυνάρι που δε μπήκες καν στη διαδικασία. Σου είπα, μη μου το ζητήσεις να στο ξαναπώ 3η φορά. Την 4η μου θύμισες γιατί παραιτούμαι ευχαρίστως από την επίμονη προσπάθεια μου να σε συμμορφώσω. Γιατί αγαπώ την παιδιάστικη, μοναδικά σπαστικά όμορφα συμπεριφορά σου.

– Άντε Ελενάκι, πες τον μου άλλη μια… 🙂