«Χρεωμένα όνειρα» του Θανάση Πάνου«Χρεωμένα όνειρα»

horizontal-bar-posts-small

Θανάσης Πάνου Γράφει ο Θανάσης Πάνου
horizontal-bar-posts-small

ΌΤΑΝ Ο ΔΡ ΦΑΟΥΣΤ έπεσε πάνω στον Μεφιστοφελή, σκέφτηκε ότι είχε έρθει το τέλος – η στιγμή παράδοσης της ψυχής του, σύμφωνα με το «χρεολύσιο» που είχε προσυπογράψει χρόνια πριν. «Είμαι στην Κόλαση;» αναρωτήθηκε. Τότε ο Μεφιστοφελής του απάντησε ότι δεν χρειάζεται να «πάει» στην Κόλαση, καθώς η Κόλαση είναι όπου βρίσκεται εκείνος. Κάπως έτσι είναι και με το χρέος. Όταν είσαι βουτηγμένος σε αυτό, σε ακολουθεί όπου κι αν είσαι, όπου κι αν πας.

Τα τελευταία δύο χρόνια το κοινό μας χρέος, το ελληνικό δημόσιο χρέος για να είμαι ακριβής, βρίσκεται παντού. Στο μυαλό μας, στις κουβέντες μας, στην ψυχή μας την ίδια, την οποία βαραίνει συνεχώς καθώς απειλεί το παρόν και το μέλλον της χώρας αυτής. Ακόμα κι όταν ταξιδεύουμε εκτός Ελλάδας, το «εθνικό χρέος» μας ακολουθεί ως μια αόρατη απειλή στα πέρατα της Γης. Συναντάμε ξένους και συμπατριώτες στην Κένυα ή την Αλάσκα και καταλήγουμε να μιλάμε για την κρίση χρέους μας.

Αυτή η μονοδιάστατη αντιμετώπιση της ζωής και των γεγονότων αναπαράγει όλα τα προβλήματα, γιατί οι κρίσεις δεν είναι μόνο οικονομικές, και σε καμιά περίπτωση δεν είναι απλές ώστε να λυθούν με οικονομικά μέτρα. (Και δεν αναφέρομαι φυσικά στον καθημερινό αγώνα του μέσου Έλληνα ούτε στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας).

Τα προβλήματα είναι πολυδιάστατα, έχουν ρίζες πολιτικές, πολιτιστικές, ιστορικές, πολιτισμικές, ψυχολογικές. Ειδικά γiα την Ελληνική οικονομία το πρόβλημα είναι σοβαρότερο , διότι σε σχέση με τις δυτικές πέρασε με τρομερή ταχύτητα τη φάση προσαρμογής στις διεθνείς συνθήκες ενώ είναι μια κοινωνία υπό συνεχή διαμόρφωση.

Η ανάπτυξη στηρίχθηκε την τελευταία εικοσαετία σχεδόν αποκλειστικά στις επιδοτήσεις από την Ευρώπη και φυσικά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Και δεν μιλάμε μόνο για την οικονομία και την παραγωγικότητα αλλά και για όλα τα κοινωνικά φαινόμενα από τον Αθλητισμό ως και την Τέχνη. 

Ακόμη και ο πολιτισμός ως οικονομική συναλλαγή αντιμετωπίζεται.
Οι τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης και οι εισπράξεις από τις πωλήσεις εισιτηρίων του σινεμά όπως και των μουσικών προϊόντων, προβάλλονται περισσότερο από τα ίδια τα έργα.
Το μέλλον έτσι, διαβλέπετε χρεωμένο καθολικά.

 Ο περιορισμός όμως μόνο και μόνο στην οικονομική προσέγγιση των πάντων είναι αυτός που οδηγεί στη μαζική κατάθλιψη που είδη κατοικεί στην χώρα μας. Παράλληλα, οι περικοπές των μισθών, των συντάξεων και η ταυτόχρονη ακρίβεια ακόμα και στα αγαθά πρώτης ανάγκης, εξαθλιώνουν όλο και περισσότερο το βιοτικό επίπεδο και την ποιότητα ζωής στο μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού ιστού. Η ελεύθερη αντίσταση, η αγωγή και η πληροφόρηση όταν απουσιάζουν δεν μπορεί να κινητοποιηθεί κανείς έναντι των κινδύνων – Γολιάθ που βιάζουν τα δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων. Οι σκληροί αγώνες και η μαζική στράτευση για την ρεαλιστική αντιμετώπιση και η κατάκτηση χώρων δημοκρατικής παρέμβασης στις κοινωνικές διαδικασίες είναι ο στόχος για τον περιορισμό της κρίσης. Είναι οι στόχοι – πρόκληση για την Ελλάδα που σαν αφτιαξίδωτη γυναίκα γυροφέρνει επαιτώντας.