«Αξίζει να επενδύσουμε στην εκπαίδευση…» του Άρη Ιωαννίδη

«Αξίζει να επενδύσουμε στην εκπαίδευση…»

Καθημερινά ακούμε, βλέπουμε, θαυμάζουμε κοινωνίες με πολύ επιτυχημένα μοντέλα εκπαίδευσης. Ποιος δε γνωρίζει την περίπτωση της Φιλανδίας που μέσα από ένα απλό – για τα ελληνικά δεδομένα – εκπαιδευτικό σύστημα πέτυχε ό,τι χρόνια δεκαετίες προσπαθούμε εμείς να πετύχουμε… Και το αξιοθαύμαστο είναι ότι το φιλανδικό «θαύμα» επηρέασε δραστικά ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της χώρας αυτής. Συμπέρασμα: Παιδεία ισοδυναμεί με ανάπτυξη.

Αν πάμε λίγο πιο μακριά θα δούμε έκπληκτοι ότι η τεχνολογική εκπαίδευση – που είναι μάλλον απαξιωμένη κι ελαφρώς παραγκωνισμένη στην ελληνική πραγματικότητα – κάπου αλλού υπήρξε η θεμέλιος λίθος, πάνω στην οποία εδραιώθηκε μία  ισχυρή  παγκοσμίως υπερδύναμη, όπως η Κίνα.

Και η χώρα μας, όμως, τα τελευταία χρόνια –δεκαετίες έχει να επιδείξει αξιοθαύμαστες επιδόσεις σε κάποιους τομείς όπως ο αθλητισμός, οι τέχνες, ο πολιτισμός… Ακόμη και στις εφαρμογές των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων δεν πάμε πίσω. Πόσα παιδιά δεν έχουν εξοικειωθεί πλήρως με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, προκαλώντας την απορία των μεγαλυτέρων; Απλώς ως λαός πάντα υπερεκτιμούμε το ξένο, το διαφορετικό, υποτιμώντας το ντόπιο, το ελληνικό. Χρόνια τώρα…

Τα πρώτα βήματα πρέπει να γίνουν. Αξίζει κάποια στιγμή να επενδύσουμε όλοι μας και πρώτη απ’ όλους η πολιτεία στην εκπαίδευση. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για πισωγυρίσματα. Το μέλλον είναι μία πρόκληση που κανέναν δεν αφήνει ασυγκίνητο…

Η ψηφιακή τεχνολογία και κατ’ επέκταση η ψηφιακή επανάσταση είναι προ των πυλών. Καιρός να παραδειγματιστούμε από ξένα μοντέλα και να ακολουθήσουμε μια νέα πορεία. Μιλάμε βέβαια για έμπρακτη εισαγωγή των υπολογιστών στα σχολεία, για onlineανοικτά μαθήματα, παραδόσεις μαθημάτων με πολλά ISO… Βέβαια, η αμφίδρομη σχέση δασκάλου –μαθητή δεν πρέπει να υποστεί –και δεν είναι δυνατόν να υποστεί  – καμία απολύτως αλλοίωση και φθορά. Απλώς να αναβαθμιστεί και να θεμελιωθεί πάνω σε νέες βάσεις, ανάλογες των νέων απαιτήσεων και δεδομένων. 

Τα κριτήρια αναβάθμισης του εκπαιδευτικού συστήματος πιστεύω είναι καθαρά ποιοτικά και σε καμιά περίπτωση ποσοτικά. Δε θα κρίνει την όλη κατάσταση η προσθαφαίρεση μίας – δύο ωρών ή η αντικατάσταση του τάδε μαθήματος από το άλλο. Μιλάμε για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου σκέψης όλων μας. «Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ»», έλεγαν οι προγονοί μας, τονίζοντας την αξία του μέτρου και της ποιότητας. Άραγε, υπάρχει ποιότητα στο χώρο της εκπαίδευσης ή απλώς κάθε χρόνο κάποιοι μαστορεύουν και «μπαλώνουν» κάποιες τρύπες… Εδώ πιστεύω απαιτούνται δραστικές αλλαγές. Γκρέμισμα και ξανά από την αρχή. Η εκπαίδευση δείχνει να νοσεί, καθώς ακόμη και σήμερα, εν έτει 2014, λίγο διαφέρει από εκείνη της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Τι κι αν καταργήθηκε η ποδιά; Τι κι αν τα βιβλία έγιναν κάπως πιο ελκυστικά στο μαθητή; Τι κι αν οι σχέσεις μαθητή – δασκάλου κάπως εξομαλύνθηκαν; Τι κι αν…; Η ουσία είναι ότι ελάχιστα πράγματα άλλαξαν.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ότι προβάλλει αδήριτη ανάγκη η επένδυση στο χώρο της εκπαίδευσης. Αν πραγματικά κάποιοι φροντίσουν γι’ αυτό πιστεύω ότι η Ελλάδα θα βρεθεί σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης στο μέλλον…