«Η πιο ώριμη απόφαση στην πιο ανώριμη φάση της ηλικίας μας» του Άρη Ιωαννίδη«Η πιο ώριμη απόφαση στην πιο ανώριμη φάση της ηλικίας μας»

horizontal-bar-posts-small
Άρης Ιωαννίδης

 

Γράφει ο Άρης Ιωαννίδης
horizontal-bar-posts-small

Οι περισσότερες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς κρίνουν εν πολλοίς τη μετέπειτα πορεία μας. Όμως, υπάρχει μία απόφαση σταθμός στη ζωή μας, που εκτός της επαγγελματικής μας εξέλιξης, καθορίζει κι όλη μας τη ζωή. Κι αυτήν την απόφαση – δυστυχώς- καλούμαστε να τη λάβουμε στην πιο ανώριμη ίσως φάση της ηλικίας μας, που δεν είναι άλλη από την εφηβεία…Και πρόκειται βέβαια για την επιλογή σχολής – επαγγέλματος…

Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, τον εξελικτικό κύκλο της εφηβείας ο νέος βρίσκεται αντιμέτωπος με αποφάσεις οριακές. Τα βιώματά του ελάχιστα, αλλά οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες μεγάλες. Αρωγός και πυξίδα σ’ αυτές του τις επιλογές το σχολείο, η οικογένεια, οι φίλοι, τα πρότυπα… Οδηγός του οι κλίσεις και η έφεση που επιδεικνύει σε κάποιον τομέα, σε κάποια μαθήματα… Τίποτα περισσότερο. Αυτά είναι τα κριτήρια επιλογής ενός χώρου που θα τον σημαδέψει ανεξίτηλα και θα τον ακολουθήσει σ’ όλη του τη ζωή…

 Καλείται, λοιπόν, μέσα από κάποιους θεσμούς – όπως οι εξετάσεις – να αναμετρηθεί με το διπλανό του και να τον παραμερίσει, αν χρειαστεί, προκειμένου να κατακτήσει  ο ίδιος μια «θέση στον ήλιο», μια θέση στη ζωή. Μια θέση, η κατάκτηση της οποίας απαιτεί θυσίες, που μάλλον ένας έφηβος δεν είναι ακόμη διατεθειμένος – και με τι δίκιο του – να δεχθεί. Θυσίες, που ενώ στο μυαλό ενός ενήλικα φαντάζουν αυτονόητες, στο μυαλό ενός εφήβου φαντάζουν αδιανόητες.

Πραγματικά, όταν θέτουμε έναν  έφηβο «προ των ευθυνών του» ξεχνάμε πολλές φορές πως έχουμε να κάνουμε με μια αρκετά «εύθραυστη» ηλικία, που ακόμη τα πραγματικά – βιοποριστικά κυρίως – προβλήματα της ζωής, δεν της έχουν κτυπήσει την πόρτα. Απαιτούμε πολλές φορές την παρά φύσει απότομη ωρίμασή του,  αγνοώντας τους ίδιους τους νόμους της φυσικής εξελικτικής πορείας κι ανάπτυξης του ανθρώπου. Κι όλα αυτά προκειμένου να δει με διαφορετικά «γυαλιά» την πραγματικότητα, φιλτραρισμένη μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, που την έχει ζήσει τη ζωή κι έχει γνωρίσει τις απαιτήσεις της. Εν μέρει σωστό, εν μέρει όμως κι επικίνδυνο για τον έφηβο. Σωστό, γιατί τα δικά του βιώματα κρίνονται ανεπαρκή για τη λήψη τόσο σοβαρών αποφάσεων, όπως αυτή της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Επικίνδυνο, γιατί θα κάνει ενδεχομένως τις επιλογές του με βάση όχι τα δικά του «θέλω», αλλά κάποιων άλλων, που με καλά κίνητρα πάντα συμβουλεύουν και καθοδηγούν το παιδί, αλλά με αρνητικά και μη αναμενόμενα μερικές φορές αποτελέσματα. 

Η θέση μας, λοιπόν, απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση, πρώτα ως γονείς και μετά ως εκπαιδευτικοί, πραγματικά δύσκολη. Από τη μία οφείλουμε να υπενθυμίζουμε διαρκώς και διακριτικά στον έφηβο τις αυξημένες – λόγω και των απαιτήσεων – υποχρεώσεις του. Από την άλλη, όμως, οφείλουμε και να σεβαστούμε τη γεμάτη ιδιαιτερότητες κι ανησυχίες αυτή φάση της ζωής του, που όλοι μας έχουμε περάσει, αλλά μάλλον φροντίσαμε να απωθήσουμε για τα καλά στα δύσβατα μέρη του μυαλού μας και των αναμνήσεων. Έχουμε την υποχρέωση να σταθούμε δίπλα στο «τρυφερό κλωνάρι», όπως θα έλεγε κι ο Σολωμός και να του υποδείξουμε ως τηλαυγής φάρος το σωστό δρόμο για τη ζωή, με βάση πάντα τα δικά του ενδιαφέροντα και «θέλω»…