«Το μοτίβο του ουρανού στην ποίηση του  Μ. Σαχτούρη» της Γιώτας Ιωακειμείδου«Το μοτίβο του ουρανού στην ποίηση του  Μ. Σαχτούρη»

Γράφει η Γιώτα Ιωακειμίδου 

Το μοτίβο του ουρανού κυριαρχεί στην ποίηση το υ Μ .Σαχτούρη, καταδιώκεται από αυτόν, ελπίζει σ΄ αυτόν, περιμένει την λύτρωση από αυτόν, να ξεφύγει από την δύσκολη ζωή που βιώνει πάνω στη γη . Ο ουρανός είναι ο χώρος της χαράς της κάθαρσης, ο χώρος των ιδεών.

Σε όλη του τη ζωή ο άνθρωπος αγωνίζεται να ξεφύγει από την σκληρή πραγματικότητα, να περάσει στον άλλο δρόμο, το όνειρο, να βρει τη χαρά. Κάποιος πρέπει να του δείξει τον δρόμο. Ο απλός άνθρωπος γνωρίζει μόνο τον δρόμο της λογικής, αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τις αισθήσεις του. Όμως στο όνειρο φθάνεις με την φαντασία, όχι με την λογική. Μόνο ο ποιητής κινείται με άνεση ανάμεσα στη λογική και το παράλογο. Αυτός μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στον ουρανό.

Η λέξη ουρανός είναι πολυσήμαντο σύμβολο στην ποίηση του Σαχτούρη. Λειτουργεί διαφορετικά από ποίημα σε ποίημα, π.χ. στο ποίημα «Το ψωμί» : Εδώ συνδέεται ο ουρανός με τα παιδιά «Και τα παιδιά πετάνε ψίχουλα στον ουρανό, εδώ συμβολίζει την αθωότητα μέσω των παιδιών, ενώ κάπου αλλού «πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό. Ο ουρανός είναι πανανθρώπινο αίτημα, ένα πολύτιμο αγαθό, βασικό στοιχείο της ανθρώπινης ζωής σαν το νερό. Θα μπορούσε να είναι το σύνολο των πνευματικών αγαθών, που είναι πιο απαραίτητα από τα υλικά αγαθά… αντιπαραθέτει τον ουρανό με το ψωμί, τα πνευματικά με τα υλικά αγαθά: λίγοι πηγαίνουν στο ψωμί ( υλικές ανάγκες). Όλοι τρέχανε στον μικρό άγγελο που μοίραζε ουρανό ( πνευματικές ανάγκες). Ένας μπαξές γεμάτος αίμα είν’ ο ουρανός και λίγο χιόνι. Εδώ ο ουρανός καθρεφτίζει τα ανθρώπινα δεινά, τον πόνο, το αίμα και το χιόνι την αγνότητα, την αθωότητα.

Σε ένα άλλο ποίημα του «κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια στον ουρανό»… ο πολιτισμός εισβάλλει στον χώρο τον ιδεατό και δημιουργεί και εδώ τις ίδιες ανάγκες .