Ο περιπέτειες του ομηρικού ήρωα ενέπνευσαν πολλούς ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας όπως ο Κ. Καβάφης, Ι. Πολέμης, Κ .Παλαμάς, Ν. Χριστιανόπουλος, Κ. Καρυωτάκης και άλλοι.

Η πιο γνωστή βέβαια είναι η Ιθάκη του Καβάφη, η οποία επηρέασε και άλλους ποιητές να γράψουν ποιήματα με αντίστοιχους συμβολισμούς ή να γράψουν αντί-Ιθάκες.

Η Καβαφική Ιθάκη είναι βέβαια η γνωστότερη στο ευρύ κοινό με τους συμβολισμούς της εμπειρίας, της ηδονής, της χαράς, στην Ιθάκη αυτή σημασία έχει το ταξίδι, και όχι τα φτάσιμο στην Ιθάκη, οι περιπέτειες, οι γνώσεις που αποκτάς στην διαδρομή.

Ο Οδυσσέας του Τ. Δόξα δεν γύρισε ποτέ, θα τριγυρίζει πάντα σαν περιπλανώμενος Ιουδαίος, ακολουθεί τη μοίρα του παντοτινός παρών σε κάθε πόλεμο.

Δεν άραξε ποτέ ο Οδυσσέας

Δεν κουράστηκε

Δεν ξαπόστασε δεν πέθανε

………………

ίδιος περιπλανώμενος Ιουδαίος

Πριν Χριστού

Μετά Χριστόν

Πάντα.

Ο Οδυσσέας του Νίκου Κρανιδιώτη στο «ταξίδι του» δεν κατάφερε τίποτα, έμεινε μετέωρος, πέρασαν τα χρόνια, τέλειωσε το ταξίδι, κανέναν στόχο δεν εκπλήρωσε… είναι ο αντιήρωας, ο αποτυχημένος της ζωής . Ο ποιητής Νίκος Κρανιδιώτης εκπροσωπεί μια γενιά Ελλήνων της Κύπρου που αγωνίστηκε, θυσιάστηκε, πίστεψε σε αξίες, όπως η φιλοπατρία, αλλά δεν κατάφεραν τελικά πολλά.

Το ταξίδι, π΄αρχίσαμε τέλειωσε!

Έμεινε όμως ακόμη ο σκοπός ανεκπλήρωτος,

Μετέωρος, στην ομίχλη

………………………

Πως πέρασαν αλήθεια τόσα χρόνια;

Πως τέλειωσε το μακρινό ταξίδι;,

Χωρίς να επισημάνουμε ένα τέρμα,

Χωρίς να ολοκληρώσουμε ένα στόχο…

Η Ιθάκη του Λ. Κουκούλα, πήρε στοιχεία από την Καβαφική Ιθάκη, αλλά η δική του διακρίνεται για μια ηττοπάθεια, αισθάνεται μετανιωμένος που τέλειωσε το ταξίδι μα δεν πρόλαβε να χαρεί το ταξίδι, όταν φτάνει εκεί μένει ανικανοποίητος.

Μα τώρα στην Ιθάκη που γυρίσαμε

Συχνά τα περασμένα ανιστορώντας ,

Την αγωνία τους νιώθουμε γλυκύτερη

Απ της οκνής ζωής μας τη γαλήνη.

 ………………………

Κι αχ, γίνεται απροσμέτρητος ο πόνος μας

Πικρός μετανιωμός σα μας παιδεύει

Που δε φυσάνε πια οι καιροί στα ξάρτια μας

Και τέλειωσε για πάντα το ταξίδι.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στην δική του Ιθάκη έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, τα έχασε όλα, έμεινε μόνος, κουβαλά μέσα του τους Ποσειδώνες, τα εμπόδια…

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια

ή από ανάγκη να ξεφύγω από τον εαυτό μου,

τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη

με τα χριστιανικά της σωματεία

και την ασφυκτική της ηθική.

…………….

Πάντως δεν ήταν λύση• ήταν ημίμετρο.

…………….

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο

αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.

Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί

κι έμεινα μόνος, τρέμοντας μήπως με δει κανένας

που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

…………….

Τώρα επιστρέφω με μιαν ύστατη προσπάθεια

να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω

κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει

την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει

στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει

στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

……………

τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,

που με κρατάει πάντα μακριά•

μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,

τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

 

Γιώτα Ιωακειμίδου*
Φιλόλογος

© schooltime.gr  Ροή Ειδήσεων