454 λέξεις για τους «βολεμένους» εκπαιδευτικούς και ΤΠΕ άρθρο του Βασίλη Συμεωνίδη454 λέξεις για τους «βολεμένους» εκπαιδευτικούς και ΤΠΕ, άρθρο του Βασίλη Συμεωνίδη

Γράφει o Βασίλης Συμεωνίδης

Το κείμενο που ακολουθεί είναι συνέπεια συζήτησης που έγινε σε ψηφιακή εκπαιδευτική κοινότητα. Αφορμή του ήταν ένα κείμενο 22 σελίδων για τους υπολογιστές στα σχολεία και με τίτλο «Τι να τους κάνουμε τους υπολογιστές στα σχολεία». Καλά ως εδώ, αλλά ο υπότιτλος σε παρένθεση «Πρακτικός οδηγός για μη βολεμένους εκπαιδευτικούς» ήταν πρόκληση! Το κείμενο, αν θυμάμαι καλά, υπέγραφε γνωστός πανεπιστημιακός που σχεδίασε και επέβλεπε προγράμματα για την εισαγωγή των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω την προσφορά του στην εκπαίδευση, όμως το συγκεκριμένο κείμενο προσπαθεί να πει τα πάντα και ως προς αυτό έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν καταλαβαίνω από ποια οπτική. Οι αντιφάσεις του είναι πολλές και ίσως είναι ενδεικτικές για τον τρόπο που προωθηθήκαν και προωθούνται οι Νέες Τεχνολογίες στην εκπαίδευση.

Ενδεικτικά,

1. στη σελίδα 4 θέτει ως ζητούμενο την αντίθεση «με το πνεύμα απομνημόνευσης», ενώ στη σελίδα 13 χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα για την αποστήθιση των δασυνόμενων λέξεων θεωρεί θετική «την πνευματική δεξιότητα του αποστηθίζειν».

2. Στη σελίδα 4 πάλι, θεωρεί ότι «το επιχείρημα ότι οι ΤΠΕ στην εκπαίδευση βελτιώνουν τη διδασκαλία και τη μάθηση, χρειάζεται περισσότερες αποδείξεις από αυτές που έχουμε στη διάθεσή μας». Όμως, δε διστάζει να δώσει «πρακτικές κουβέντες» και δεοντολογικές προσταγές στη σελίδα 19 για κάτι που όπως ομολογεί δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις.

3. Στη σελίδα 5 γράφει πως «στόχος της Παιδείας δε μπορεί να είναι βραχυπρόθεσμες δεξιότητες οποιουδήποτε είδους». Όμως στη σελίδα 20, αν και ομολογεί ότι «δεν έχουμε καλή απάντηση στο ερώτημα ‘τι γυρεύουν οι υπολογιστές στα σχολεία’ πιστεύει ότι καλώς μπαίνει μια τεχνολογία «όχι και τόσο κατάλληλη».

4. Στη σελίδα 14 ισχυρίζεται ότι «το σχολικό πρόγραμμα αλλάζει και βάζει άλλες προτεραιότητες». Δεν ξέρω πού είδε αλλαγές στο σχολικό πρόγραμμα; Στις σελίδες 16-17 παραδέχεται ότι υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες που απαιτούνται 1-2 δεκαετίες για να ξεπεραστούν.

Πολλά είναι και τα σημεία που διαφωνώ. Αλλά, πρώτα θα έπρεπε να τεκμηριωθεί αυτό που αναφέρεται στη σελίδα 20: «πιστεύουμε – όχι αυθαίρετα, αλλά βασισμένοι και σε επιστημονική έρευνα και σε επιστημονική πρακτική – πως το αντίθετο, δηλαδή το να μη βάλουμε υπολογιστές στα σχολεία είναι πολύ χειρότερο». Από ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που κόστισε, στην εποχή του, 14 δισ. δραχμές θα περίμενε κανείς πολλά πράγματα και σε καμιά περίπτωση σιντί που βγήκαν εκείνη την εποχή, στάλθηκαν στα σχολεία και δεν είχε υπολογιστές για να χρησιμοποιηθούν ή «δεν έτρεχαν» τα περισσότερα.

Οι χαρακτηρισμοί, λοιπόν, «για μη βολεμένους εκπαιδευτικούς», δεν δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό σ’ όσους διδάσκουν με έμπνευση μέσα στην τάξη. Και ας μην έχουμε την αυταπάτη ότι θα γίνουμε καλύτεροι δάσκαλοι με τη χρήση των ΤΠΕ. Αν και χρησιμοποιώ εδώ και χρόνια και ποικιλοτρόπως τις ΤΠΕ στη διδασκαλία, απέναντι στο συγκεκριμένο κείμενο δηλώνω και ‘γω «βολεμένος», μαζί με εκατοντάδες άλλους εκπαιδευτικούς της τάξης που δε βάλαν στη δουλειά τους τις ΤΠΕ.

Δείτε ακόμα:  «Με λίγες λέξεις» του Βασίλη Συμεωνίδη