«228 λέξεις για το μύθο του κρυφού σχολειού» του Βασίλη Συμεωνίδη«228 λέξεις για το μύθο του κρυφού σχολειού»

Γράφει o Βασίλης Συμεωνίδης

«Άντε, πηγαίνετε τώρα και αύριο την ίδια ώρα», ήταν τα τελευταία λόγια που είχε να πει το πρωτάκι, γιος φίλου, στη γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Ο μικρός Δημήτρης είχε το ρόλο καλόγερου που δίδασκε γράμματα στο «κρυφό σχολειό» την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Από τη δεκαετία του ’80 ο μύθος του κρυφού σχολειού έπαψε να είναι αντικείμενο διδασκαλίας, γιατί απλούστατα είναι… μύθος και η μόνη μυθολογία που διδάσκεται στα σχολεία είναι των αρχαίων Ελλήνων. Ωστόσο, αναπαράγεται από τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις, από την επανάληψη στα σχολικά βιβλία του γνωστού πίνακα του Ν. Γύζη, από το γνωστό τραγουδάκι…

Παρά το γεγονός της συστηματικής επιστημονικής ανασκευής του μύθου, αυτός παραμένει συστατικό στοιχείο της νεοελληνικής εθνικής ιδεολογίας και συνεπώς «κατασκευασμένη μνήμη» που δομεί τη συνείδηση των νεοελλήνων…

Τελευταίο σχετικό κείμενο που έτυχε να διαβάσω είναι του Παναγιώτη Στάθη με τίτλο «Ιστορική κουλτούρα και κατασκευασμένη μνήμη», που περιλαμβάνεται στον τόμο του επιστημονικού συμποσίου, αφιερωμένου στη μνήμη του Τάσου Χριστίδη, με θέμα «Μύθοι και ιδεολογήματα στη σύγχρονη Ελλάδα», εκδ. εταιρεία σπουδών, Αθήνα 2005, σελ. 225-258. Σύμφωνα μ’ αυτό, βασικοί συντελεστές που αναπαράγουν το μύθο είναι οι φορείς της συντηρητικής εθνικής ιστοριογραφίας όπου βρίσκεται εγκλωβισμένος ο κύριος όγκος της ιστορίας που κυκλοφορεί στο δημόσιο χώρο. Δηλαδή, η Εκκλησία, τοπικοί φιλίστωρες, ταξιδιωτική-τουριστική φιλολογία και εκλαϊκευμένη ιστορία. Όλα αυτά συμβαδίζουν με το κυρίαρχο μοντέλο ιστορίας που διδάσκεται στο σχολείο, το μοντέλο της παραδοσιακής εθνικής ιστοριογραφίας.

Δείτε ακόμα:  «Με λίγες λέξεις» του Βασίλη Συμεωνίδη.