486 λέξεις για την «επιστροφή των σχολικών βιβλίων». Γράφει ο Βασίλης Συμεωνίδης486 λέξεις για την «επιστροφή των σχολικών βιβλίων»

Γράφει ο Βασίλης Συμεωνίδης

Τα σχολικά βιβλία γίνονται θέμα από διάφορες οπτικές. Θα σταθώ στο ζήτημα της επιστροφής ή της χρέωσής τους. Δεν είναι μόνο φέτος που με άλλοθι την κρίση τέθηκε το ζήτημα ώστε να περικοπούν οι δαπάνες. Πριν από πέντε χρόνια, όταν ακόμα οι επιστήμονες οικονομολόγοι που σχεδιάζουν τη σωτηρία δεν υποψιάζονταν την επερχομένη καταστροφή, έγγραφο από το Υπουργείο Παιδείας άρχιζε ως εξής:

«Έχει παρατηρηθεί ότι στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς πολλοί μαθητές προβαίνουν στην καταστροφή των βιβλίων τους…» είναι η αρχή του εγγράφου του ΥπΕΠΘ και ακολουθεί η έκθεση ιδεών για να φτάσει στο δια ταύτα: «της επιστροφής και επαναχρησιμοποίησης βιβλίων σε άριστη κατάσταση».

Τι δεν είχε παρατηρηθεί;

Είναι οι μαθητές που δε σέβονται τα βιβλία ή μήπως τα σχολικά εγχειρίδια κατά κανόνα είναι κακογραμμένα, κακοδεμένα, με λάθη, χωρίς αισθητική και προσβάλλουν τόσο το μαθητή όσο και την παιδεία μας. (Ποια είναι η διαδικασία συγγραφής τους;) Αυτό βέβαια δε «νομιμοποιεί» την καταστροφή των βιβλίων. Όμως, ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες που κάνουν τους μαθητές να «ξεσπάσουν» στα βιβλία; Αν το δούμε ως συναισθηματική αποφόρτιση από το αίσθημα άγχους και καταπίεσης που τους προκαλεί το εκπαιδευτικό σύστημα καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, μήπως πρέπει να ψάξουμε τις αιτίες αυτών των συναισθημάτων άγχους και καταπίεσης;

Είναι δημοκρατικό να στερούμε, έστω από έναν μαθητή, το δικαίωμα να κρατήσει τα βιβλία του επειδή νιώθει ότι με αυτά έμαθε ορισμένα πράγματα ή τα συνέδεσε με ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του; (Αυτά τα βιβλία που ο φορολογούμενος κηδεμόνας του έχει ήδη προπληρώσει) Ή μήπως δημοκρατία δε σημαίνει και σεβασμός στη μειοψηφία; Κυρίως σεβασμός στη μειοψηφία γιατί οι πλειοψηφίες δε χρειάζονται προστασία.

Τα σχολικά βιβλία είναι τόσο σημαντικό έξοδο για την ελληνική πολιτεία; Ή μήπως ξεχνάμε ότι η χρηματοδότηση της παιδείας είναι σε επίπεδο τριτοκοσμικό και την ίδια στιγμή ονειρευόμαστε ευρωπαϊκά μοντέλα;

Είναι σωστό, επειδή, ας πούμε εμείς, δεν κρατήσαμε, δε χρησιμοποιήσαμε, δε διαβάσαμε, δεν… δεν… δεν… να κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια;

Ή μήπως διαβάσαμε και συνεχίζουμε διαβάζουμε;

Είναι τόσο το ενδιαφέρον μας για τα βιβλία που φαντάζομαι ότι φροντίσαμε, όπως εδώ και χρόνια εξαγγέλλλουμε, κάθε σχολείο να έχει την πλούσια και ενημερωμένη βιβλιοθήκη του. Εκεί οι μαθητές μαθαίνουν τη συμπεριφορά σχετικά με τη μεταχείριση των βιβλίων. Αυτή που τους κατηγορούμε και τους ενοχοποιούμε ότι δεν έχουν. «Είναι παλιόπαιδα – παιδιά παλιανθρώπων», όπως σχολίαζε το καλοκαίρι του 2006 ο Νίκος Ξυδάκης στην Καθημερινή

Ξανάρθε, λοιπόν, το ζήτημα, και τώρα δεν χρειάζεται το άλλοθι της καταστροφή των βιβλίων από τους μαθητές. Βέβαια, δεν θα μας απασχολήσει αν είναι δυνατόν ο μαθητής να μάθει χωρίς να χρησιμοποιήσει, δηλαδή χωρίς να σημειώσει, να τσακίσει, να λερώσει, να νιώσει δικό του το βιβλίο. Ή μήπως δε μας νοιάζει αν μάθει, μήπως θέλουμε να τον οδηγήσουμε ακόμα περισσότερο στην αμάθεια και τώρα πια δεν χρειάζεται να ψάχνουμε προσχήματα και ιδεολογικοποιημένες στρεβλώσεις για να δικαιολογήσουμε και να επιβάλουμε την αδιαφορία μας για την ουσία της εκπαίδευσης. Στο όνομα της κρίσης μπορούμε να γκρεμίσουμε κάθε ίχνος κοινωνικού δικαιώματος.

 

Τα άρθρα του κ. Βασίλη Συμεωνίδη διατίθενται, πλην ειδικής αναφοράς, με άδεια Creative Commons (Αναφορά δημιουργού-ιστοχώρου δημοσίευσης-άδειας διανομής, παροχή ενεργού συνδέσμου στο αρχικό άρθρο, μη εμπορική χρήση, όχι παράγωγα έργα). Δείτε περισσότερα άρθρα του κ. Βασίλη Συμεωνίδη στη στήλη μας «Με λίγες λέξεις» του Βασίλη Συμεωνίδη.

 

Ο Βασίλης Συμεωνίδης

Ζει στη Δράμα και δουλεύει στη δημόσια μέση εκπαίδευση. Συχνάζει συστηματικά στο προσωπικό σάιτ simeonidis.mysch.gr όπου και κοινοποιεί το εκπαιδευτικό υλικό που χρησιμοποιεί στη διδασκαλία. Βέβαια τριγυρνά κουβεντιάζοντας και σε άλλα μονοπάτια του Ίντερνετ.