«Εθελοντισμός και εκπαίδευση» του Βαγγέλη Μπουναρτζή«Εθελοντισμός και εκπαίδευση»

Γράφει ο Βαγγέλης Μπουναρτζής

Ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου στη Φιλολογία – όχι πολλά χρόνια πριν – και με την οικονομική κρίση να είναι στην αρχή για τη χώρα μας, βρέθηκα αντιμέτωπος με πολλά προβλήματα και διλήμματα. Ανέκαθεν φανταζόμουν τον εαυτό μου μέσα σε μια αίθουσα να διδάσκει και, επιτέλους, είχε φτάσει η στιγμή να το κάνω πραγματικότητα. Τα πράγματα, γενικά, στην ελληνική εκπαίδευση δεν ήταν πολύ καλά. Κάθε μήνας που περνούσε από την απόκτηση του πτυχίου μου όλο και πιο πολύ έχανα τον ενθουσιασμό του «εκκολαπτόμενου» φιλολόγου και το όνειρο για διδασκαλία. Έξι μήνες αργότερα, τα βιογραφικά έδιναν κι έπαιρναν, κυρίως, σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, σε βιβλιοπωλεία, σε προκηρύξεις για θέσεις εργασίας σε μουσεία αλλά δεν γινόταν τίποτα. Η μόνη πηγή εισοδημάτων ήταν τα ιδιαίτερα μαθήματα.

Τότε ήταν, λίγο μετά το πρώτο εξάμηνο, που βρέθηκα με την παρέα μου να πίνουμε έναν καφέ κάπου στο κέντρο της Αθήνας, όταν ένας εξ αυτών ξεκίνησε να μιλάει για τις εθελοντικές προσπάθειες από διάφορους φορείς και σε διάφορους τομείς. Αρχικά, άκουγα σιωπηλός, όμως, καθώς η ώρα περνούσε, ζητούσα ολοένα και πιο πολύ να μάθω πληροφορίες. Μου ακουγόταν όμορφο όλο αυτό, αλλά από την άλλη πλευρά σκεφτόμουν ότι κάτι τέτοιο δεν παρέχει κάποιο μισθό.

Η σχολική χρονιά κόντευε να φτάσει στο τέλος της. Ήταν Μάιος πλέον κι ένα βράδυ, αργά, βρέθηκα στο δωμάτιό μου, πάνω από τον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή να πληκτρολογώ διάφορα, για να βρω έναν φορέα μαθημάτων, που να δουλεύει με εθελοντές. Η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκα και πολλά πράγματα, αλλά το μάτι μου στάθηκε σε μια διαδικτυακή σελίδα, οπότε και άρχισα να την εξερευνώ. Αλλοδαποί μαθητές αλλά και Έλληνες ενίοτε, που χρειάζονται ενισχυτική διδασκαλία και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία της Αθήνας, ήταν τα κυριότερα στοιχεία του site. Χωρίς πολλή σκέψη, συμπλήρωσα μια φόρμα επικοινωνίας και την έστειλα.

Καθότι η χρονιά είχε τελειώσει, σχεδόν, το πρώτο τηλεφώνημα από το Κέντρο αυτό το δέχτηκα στο κινητό μου κάπου στις αρχές Σεπτεμβρίου. Πήγα στις ενημερώσεις εθελοντών, μίλησα με άλλους εθελοντές που ήταν εκεί, ήδη, ένα, δύο ή και πιο πολλά χρόνια, έμαθα πληροφορίες για τη λειτουργία του Κέντρου και ήρθα και σε μια μικρή επαφή με μερικά παιδιά. Μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη η οργάνωση και η όμορφη εικόνα του χώρου.

Τα μαθήματα δεν άργησαν να ξεκινήσουν και βρέθηκα μέσα σε μία αυτοσχέδια τάξη να μιλάω για την «Οδύσσεια» σε, πάνω από, 10 παιδάκια της Α’ Γυμνασίου. Ομολογώ ότι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ γρήγορα, αλλά τελικά όλα πήγαν μια χαρά. Από το πρώτο κιόλας μάθημα, από την πρώτη κιόλας  επαφή με τους μαθητές, κατάλαβα ότι μπήκα σε έναν χώρο φιλόξενο, αλλά προπάντων έκανα αυτό, που πάντα ονειρευόμουν. Δίδασκα σε μία τάξη. Μπορεί να μην ήταν σχολική, μπορεί να μην είχε ούτε καν πίνακα και κιμωλίες, αλλά η χαρά μου ήταν απεριόριστη.

Παιδιά από διάφορα μέρη της γης ήταν οι μαθητές μου και για αυτά ήμουν ο καθηγητής τους. Μουσουλμάνοι της Θράκης, Αφγανοί, Σύριοι, Ινδοί και πολλοί άλλοι ήταν μέσα σε αυτόν τον πολύχρωμο και πολυπολιτισμικό χώρο. Δύσκολα ονόματα, μαθητές των οποίων οι γονείς  δεν γνώριζαν καθόλου ελληνικά ή που ήταν εντελώς αγράμματοι ακόμα και στη  μητρική τους γλώσσα. Παιδιά δίγλωσσα και αλλόγλωσσα, που πάλευαν, το καθένα με το δικό του τρόπο να μάθει, να μορφωθεί, να «γίνει κάτι στη ζωή», όπως κάποια από αυτά  έλεγαν (και ακόμα λένε).

Η σχολική χρονιά, και πάλι, κοντεύει τελειώσει τώρα που γράφω όλα  αυτά και στο Κέντρο είμαστε όλοι σε εγρήγορση, για να βοηθήσουμε και να οργανώσουμε τη μελέτη των παιδιών λίγο πριν τις τελικές τους εξετάσεις.

Σκέφτομαι, πόσο «χαμένος» και απογοητευμένος, μπορεί να ήμουν ένα χρόνο πριν. Όλα είχαν αρχίσει να δείχνουν «μαύρα». Όμως, πάντα υπάρχει μια λύση, αρκεί να αφεθεί κανείς στα ένστικτά του και να προσπαθεί πάντα να κάνει αυτό, που του αρέσει. Αυτό για το οποίο «προορίστηκε»!

Μπορεί η απασχόληση, η εργασία αυτή να μην έχει οικονομικό αντίκρισμα, διότι είναι εθελοντική, αλλά έχει συνέπειες και αποτελέσματα πολύ πιο θετικά και πιο βαθειά στην ψυχή. Εκτός του ότι ασχολούμαι, καταρχάς, με κάτι, που αγαπώ, όπως προείπα, έμαθα να δίνω και να προσφέρω σε ανθρώπους – και δη σε μικρά παιδιά-, όταν το έχουν ανάγκη. Ο εθελοντισμός κάνει τον άνθρωπο πιο αμερόληπτο και πιο διαλλακτικό.  Οι όποιες γνώσεις μπορεί κάποιος να έχει αποκτήσει στη ζωή του, ανακαλύπτουν ένα θετικό στόχο, γιατί μεταλαμπαδεύονται και κάνουν τον εθελοντή να νοιώθει πλήρης και «χρήσιμος» μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Το να βοηθάς κάποιον εθελοντικά, σημαίνει πως βοηθάς χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Το κάνεις, επειδή το θες και όχι επειδή στο επέβαλλαν. Σε κάνει να νοιώθεις όμορφα, που μπορείς να προσφέρεις. Για όσο διαρκέσει όλο αυτό και για όσο θα μπορέσεις να το κάνεις.

Αρχικά, όταν ένα χρόνο πριν άκουγα για εθελοντισμό, στο νου μου ερχόταν η «κοροϊδία», όμως γρήγορα κατάλαβα ότι δεν ισχύει αυτό. Με τη δέουσα αναζήτηση και θέληση, όλοι μπορούμε να προσφέρουμε κάτι, ειδικά στο τομέα της εκπαίδευσης. Ένας  τομέας, που πάντα θα ζητά αρωγούς και πάντα θα περιλαμβάνει ανθρώπους, που διψούν να μάθουν!

 _________________________________________________________

Δείτε ακόμα: «Θέμα… Πολιτισμού» του Βαγγέλη Μπουναρτζή